ครั้งหนึ่ง อวี๋เป่ยหมิงตามหาซางเฟยหว่านหลายร้อยปีก็ไม่พบเธอ
เขาไม่ยอมจำนน จึงใช้เวลาอีกหลายสิบปีเสาะแสวงหาร่องรอยเทพโบราณ หวังจะได้รับชี้แนะจากเทพเจ้า
เขาเดินทางผ่านเขาสามยอดห้าลูก ทะเลสาบสี่ทิศมหาสมุทรทั้งห้า ในที่สุดก็พบป้าเซี่ยที่ยังหลับใหลอยู่ในสุสานโบราณแห่งหนึ่ง
เวลานั้น เนื่องจากสงครามในโลกมนุษย์ ทำให้ผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก ป้าเซี่ยก็นอนไม่ค่อยหลับอยู่แล้ว พอถูกมนุษย์ที่บุกรุกเข้ามาปลุกให้ตื่นอีก
ป้าเซี่ยโกรธจัดทันที แผดเสียงคำราม สั่นสะเทือนขุนเขา
ตอนนั้น อวี๋เป่ยหมิงยังมีพลังกึ่งเซียน ยันไว้สุดกำลังก็ยืนทรงตัวได้แทบไม่ไหว
ป้าเซี่ยใช้ดวงตาสีแดงก่ำจ้องมองเขาอย่างพิจารณา: "ไม่นึกว่าโลกมนุษย์ยุคนี้ จะยังมีคนมองเห็นหนทางสู่เซียนได้ ถึงขั้นนี้ได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก เหตุใดต้องมาหาที่ตายที่ฉันนี่ด้วยเล่า?"
อวี๋เป่ยหมิงกล่าว: "ผมมิได้มาหาความตาย ผมมาหาคน ผมหาเธอมาอย่างยาวนานก็ไม่พบ จึงจำเป็นต้องมารบกวน หวังจะพึ่งพลังของท่านช่วยตามหา"
ป้าเซี่ยถาม: "นายอยากให้ฉันช่วยหาคนงั้นหรือ? แต่เหตุใดฉันต้องช่วยมนุษย์ที่มาทำลายการนอนของฉันด้วยเล่า?"
อวี๋เป่ยหมิงกล่าว: "ท่านสามารถกำหนดเงื่อนไขได้ ทุกอย่างก็ได้"
ป้าเซี่ยมีชีวิตอยู่หลายหมื่นปี ยังไม่เคยพบผู้คนที่มุ่งมั่นและไม่หวาดกลัวเช่นนี้มาก่อน
เขาก็เงียบเหงามาหลายปีแล้ว จึงเปลี่ยนความคิดแล้วเสนอเงื่อนไข: "หากนายสามารถอยู่เป็นเพื่อนฉันบนภูเขาลูกนี้เป็นเวลาร้อยปี ฉันจะช่วยนายหาคน"