เมื่อได้ยินว่าป้าเซี่ยต้องการสอดส่องอดีตทั้งหมดของเขากับซางเฟยหว่าน อวี๋เป่ยหมิงก็หลุบตาลง ราวกับกำลังลังเลใจ
ป้าเซี่ยเอ่ยขึ้นว่า "อย่างไรเล่า ไม่อยากให้ดูหรือ? ความทรงจำของนายก็ล้ำค่าเพียงนั้น ขอชมหน่อยก็ไม่ได้หรือ?"
อวี๋เป่ยหมิงตอบว่า "มิใช่ว่าไม่ได้ ผมหวังเพียงว่าท่านจะไม่ขุดหลุมพรางให้ผมอีก"
ป้าเซี่ยประหลาดใจ "นายรู้ได้อย่างไรว่าฉันเคยขุดหลุมพรางให้นาย?"
อวี๋เป่ยหมิงกล่าว "ผมมิได้โง่เขลา ย่อมรู้"
ป้าเซี่ยถาม "เช่นนั้นนายยังยินดีที่จะตกลงไปในหลุมอีกหรือ?"
อวี๋เป่ยหมิงยิ้มบาง ๆ "ก็เป็นเพียงการรอคอยอย่างเปลเปล่า ผมรอไหว แต่ครั้งนี้ท่านต้องช่วยผมก่อน หากผลลัพธ์ออกมาดี ผมจะยอมให้ท่านดูความทรงจำของผม"
ป้าเซี่ยส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจ "มนุษย์นี่เจ้าเล่ห์เสียจริง เอาล่ะ ๆ ใครจะไปรู้ว่าฉันจะเบื่อหน่ายมานานเพียงใด แล้วจู่ ๆ ก็เกิดอยากรู้ขึ้นมาได้"
เขาหลับตาลง ใช้พลังเทพอีกครั้ง สืบหาจากดวงชะตาของอวี๋เป่ยหมิง เพื่อค้นหาเส้นสายแห่งโชคชะตาระหว่างเขากับซางเฟยหว่าน
เนิ่นนานผ่านไป เขาลืมตาสีแดงสดขึ้น รอยยิ้มแห่งความยินดีปรากฏบนใบหน้า "ฉันไม่พบนางในโลกนี้ แต่จากดวงชะตาของนาย ระหว่างเจ้าของเธอยังมีเส้นสายแห่งวาสนาเชื่อมโยงอยู่ ในอีก 300 ปีข้างหน้า นายจะได้พบเธอ เพียงแต่ชะตาเส้นนี้ลี้ลับเกินไป มีปัจจัยแปรผันมากมาย ฉันไม่อาจล่วงรู้อนาคตได้มากกว่านี้"
"เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว ขอบคุณท่านมาก!" อวี๋เป่ยหมิงดูยินดีเป็นอย่างยิ่ง
อีกสามร้อยปี เธอจะปรากฏตัว นั่นก็หมายความว่า หลังจากเธอถูกดูดเข้าไปในรอยแยกมิติ เธอยังปลอดภัย มิเช่นนั้นคงไม่ปรากฏตัวอีกครั้ง