จางเสวี่ยเสวี่ยทวนคำเป็นพยางค์ช้า ๆ "เธอคือไป๋จวิ้น!"
ไป๋จวิ้นแก้ไข "ผมชื่อเจียงจวิ้น"
"ไป๋จวิ้น!"
"เจียงจวิ้น"
"ไป๋จวิ้น!"
"เจียง… เอาเถอะ" ไป๋จวิ้นยอมแพ้ขึ้นมาทันที "เธอจะเรียกฉันว่าอะไรก็ได้ เธอชื่ออะไร?"
"จางเสวี่ยเสวี่ย"
สมองของจางเสวี่ยเสวี่ยหมุนรัวเป็นล้อ พยายามคิดว่าทุกสิ่งตรงหน้านี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่เมืองปลาคาร์พได้?
ทำไมไป๋จวิ้นถึงกลายเป็นเจียงจวิ้น? แถมดูเหมือนจะโง่เขลาขึ้นด้วยซ้ำ
"เธอชื่อจิ่นเสีย? ชื่อเพราะมากเลยนะ!"
"จางเสวี่ยเสวี่ย! ฉันชื่อจางเสวี่ยเสวี่ย! เธอจำไม่ได้จริง ๆ เหรอ?" จางเสวี่ยเสวี่ยจ้องเขาตวาด
"เธอบอกว่าชื่อจิ่นเสีย? ฉันจำได้แล้ว" ไป๋จวิ้นยิ้มแฉ่งอย่างไร้เดียงสา
"ชื่อจาง เสวี่ย เสวี่ย!"
"จิ่นเสีย ฉันจำชื่อเธอได้แล้ว ไม่ต้องพูดซ้ำก็ได้"
จางเสวี่ยเสวี่ยอ่อนแรงจนต้องทุบศีรษะตัวเอง ภาพคำพูดของเทพชั่วร้ายตอนที่ถูกขังอยู่ในหมอกดำก็ดังขึ้นกลับมาในหู:
"…ถูกชายที่รักที่สุดทรยศ ถูกมนุษย์โลภมากลากเส้นและหนังออกจนหมดสิ้นเพื่อทำเป็นน้ำหอม ช่างน่าขนลุงนัก ตั้งแต่เจ้ากลัวมันมากขนาดนี้ งั้นก็ไปสัมผัสประสบการณ์นั้นด้วยตัวเองสักครั้งเถอะ!"
จางเสวี่ยเสวี่ยเข้าใจทันที บ่นพึมพำกับตัวเองว่า:
"งั้นทุกอย่างตรงนี้ก็คือแดนภาพลวงตา?"
"ในแดนภาพลวงตา ฉันกลับมาที่เมืองปลาคาร์พ กลายเป็นจิ่นเสีย ส่วนไป๋จวิ้นกลายเป็นเจียงจวิ้น — ชายที่เคยมีความสัมพันธ์อันเลวร้ายกับจิ่นเสีย แล้วทรยศภรรยาของตัวเองจนเธอต้องตายอย่างทรมาน?"