โจวตงตงถามขึ้นว่า "ทำไมไม่เห็นเจ้าของบ้านสักคน? เวินเสี่ยวอิ้งกลับมาจริงหรือเปล่า? ใครกันแน่ที่ส่งจดหมายเชิญวันเกิดให้พวกเรา?"
"ช่วยกันหาหน่อยเถอะ บางทีเธออาจจะกลับมาจริง ๆ ก็ได้?" จูจวิ้นเฟิงพูดพร้อมกับตะโกนเสียงดัง "เสี่ยวอิ้ง เรามาแล้ว! เธออยู่บ้านไหม? ถ้าอยู่ก็ออกมาสิ!"
คนอื่น ๆ ก็ส่งเสียงเรียกตามกัน:
"เวินเสี่ยวอิ้ง เวินเสี่ยวอิ้ง!"
"เธออยู่บ้านไหมเสี่ยวอิ้ง?"
"เธอกลับมาจริง ๆ หรือเปล่า? เธอเชิญพวกเรามา แล้วทำไมไม่โผล่มาสักที?"
ไม่มีเสียงตอบรับ พวกเขาจึงขึ้นไปตรวจที่ชั้นสอง
ชั้นสองมีทั้งหมดสามห้องนอนกับหนึ่งห้องทำงาน
ห้องนอนใหญ่ ห้องนอนรับแขก และห้องทำงาน เฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดถูกคลุมด้วยผ้ากันฝุ่นสีขาว ดูเหมือนไม่มีคนอยู่อาศัย
มีเพียงห้องของเวินเสี่ยวอิ้งเท่านั้นที่ไม่ได้คลุมผ้ากันฝุ่น บนโต๊ะเขียนหนังสือของเธอยังวางนวนิยายที่เธอเคยชอบที่สุดเล่มหนึ่งอยู่
บนเตียงสีชมพู มีตุ๊กตาไม้หลากหลายชนิดวางกองอยู่
ตุ๊กตาทุกตัว หันหน้าไปทางประตู เมื่อเพื่อนร่วมชั้นหลายคนผลักประตูเข้ามา ในชั่วขณะหนึ่ง รู้สึกเหมือนตุ๊กตาเหล่านั้นกำลังจ้องมองพวกเขาอยู่
ความรู้สึกขนหัวลุก แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายในทันที
"ห้องของเสี่ยวอิ้งไม่ได้คลุมผ้ากันฝุ่น เธอกลับมาจริง ๆ หรือ? มาอยู่ที่นี่งั้นเหรอ?" โจวตงตงคาดเดา
จูจวิ้นเฟิงรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปในห้อง ย่อตัวลงลูบพื้น แล้วลุกขึ้นพูดกับทุกคนว่า "พื้นเต็มไปด้วยฝุ่น น่าจะไม่มีคนอาศัยอยู่..."