ฟางจิงจิงตกใจกลัวจนซ่อนตัวอยู่ด้านหลังจูจวิ้นเฟิง
โจวตงตงเองก็รู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง แต่เมื่อนึกได้ว่าซางเฟยหว่านเคยให้เครื่องรางป้องกันภัยแก่ตน ก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย
เมื่อเสียงดนตรีและเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ปลายทางเดินก็มีแสงสลัว ๆ ส่องมาเช่นกัน
แสงสีส้มเรืองรองนั้นค่อย ๆ ขยายวงกว้างออกไป พร้อมกับเงาสีเทา ๆ ค่อย ๆ ฉายทอดลงบนกำแพงทีละน้อย
เริ่มจากเงาของศีรษะปรากฏขึ้น บนศีรษะสวมมงกุฎประดับ
จากนั้นก็เป็นลำคอที่เรียวยาว ไหล่ที่มีรูปทรงงดงาม มือที่เรียวบาง ปรากฏขึ้นตามลำดับ ในมือยังถือเค้กอยู่อีกด้วย
สุดท้ายคือเงาของกระโปรง และเท้าที่สวมรองเท้าส้นสูง
เป็นเวินเสี่ยวอิ้งหรือไม่?
เมื่อเงาปรากฏครบทั้งหมด เวินเสี่ยวอิ้งก็ปรากฏตัวขึ้น
เธอสวมมงกุฎไข่มุก นุ่งกระโปรงเจ้าหญิงสีม่วงอ่อน ในมือถือเค้กสองชั้น บนเค้กยังจุดเทียนพลาสติกทรงดอกไม้แบบโบราณ ภายในดอกไม้พลาสติกสีชมพูมีเสียงเพลง "สุขสันต์วันเกิด" เปิดวนเวียนอยู่
"เป็นเสี่ยวอิ้งจริง ๆ ด้วย!"
"เสี่ยวอิ้ง เธอกลับมาจริง ๆ หรือ?"
ทุกคนพากันเข้าไปล้อมรอบ แต่ก็หยุดฝีเท้าลงพร้อมกันในทันใด
บนใบหน้าที่สวยงามแต่แข็งทื่อ ฉาบรอยยิ้มอันมึนงง ข้อมือ แขน และลำคอมีรอยต่อของข้อต่อปรากฏให้เห็นชัดเจน!
ไม่ใช่เวินเสี่ยวอิ้งตัวจริง แต่เป็นหุ่นกระบอกที่ทำขึ้นเป็นเวินเสี่ยวอิ้ง!
เป็นหุ่นกระบอกที่มีสัดส่วนเหมือนกับคนจริงทุกประการ!
หุ่นกระบอกเสี่ยวอิ้งก้าวเท้าอย่างหนักหน่วงและแข็งทื่อ เดินผ่านผู้คนไป จนถึงโต๊ะอาหารแล้ววางเค้กลงบนโต๊ะ