เพื่อให้รู้เรื่องราวทั้งหมด คืนนั้นเขาจึงติดกล้องวงจรปิดไว้กับตัวเองเป็นพิเศษ อยากจะเห็นว่าตัวเองตื่นกลางดึกออกไปเดินเตร่ทั้งคืนตกลงไปทำอะไร
คืนนั้นก็เป็นอีกคืนที่เหนื่อยล้าทั้งกายและใจ
พอตื่นเช้าเขารีบแกะกล้องวงจรปิดที่ซ่อนอยู่ที่กระดุมออกมาดู
ตอนแรกหน้าจอกล้องวงจรปิดยังมืดสนิท แต่เมื่อแสงลอดผ่านช่องม่านเข้ามา ก็พอจะเห็นโครงโคมไฟเพดานที่ติดอยู่ด้านบนอย่างเลือนราง
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ภาพก็ขยับขึ้นมาอย่างกะทันหัน สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าคือโต๊ะคอมพิวเตอร์ที่อยู่ตรงข้ามเตียง — เขาลุกขึ้นนั่ง กล้องจึงหันไปทางโต๊ะคอมพิวเตอร์!
ลมพัดม่านเปิดพอดี แสงไฟถนนจากชั้นล่างสาดส่องเข้ามาทำให้หน้าจอคอมพิวเตอร์เหมือนกระจกสะท้อนเงาของ "เขา" ออกมา
ฉากนั้นทำให้เขาขนลุกไปทั้งตัว แม้แต่ตอนนี้ที่นึกถึงก็ยังใจสั่นไม่หาย:
"ตอนแรกฉันคิดว่าตัวเองละเมอ แต่ก่อนฉันไม่เคยละเมอ แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงมาเป็นได้? ทุกครั้งที่ออกไปยังรู้ว่าตอนกลางคืนต้องใช้บัตรเคาะประตูถึงจะออกไปได้"
"ฉันอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องกลัว พูดต่อเถอะ"
ไม่รู้ว่าเสียงของซางเฟยหว่านมีพลังวิเศษบางอย่าง หรือเป็นเพราะความเชื่อใจล้วน ๆ
สรุปคือเสียงที่เย็นชานั้นลอดเข้าหูเสี่ยวซาเกอ เขารู้สึกว่าความกลัวในใจลดลงไปมากทันที เลยพูดต่อไป