ซางเฟยหว่านจึงกล่าวว่า "ถ้าอย่างนั้น เธอลองเล่าไปสิว่า ทำไมเธอถึงจากไป?"
"ทำไมงั้นเหรอ?"
พอพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของชายคนนั้นก็เริ่มเศร้าลง
"เราเจอกันทางคลุมถุงชน ตอนแรกที่ฉันเห็นเธอ ฉันก็รู้เลยว่าเธอคือผู้หญิงที่จะอยู่กับฉันไปตลอดชีวิต"
"ฉันชอบเธอมาก เธอก็รู้สึกดีกับฉันเหมือนกัน เราแต่งงานกันเร็วมาก"
"แต่งงานได้ไม่นาน เธอก็ท้อง"
"เพื่อให้ชีวิตดีขึ้น ฉันก็ไปทำงานที่ตัวเมือง"
"ต่อมาเธอคลอดลูกชายให้ฉัน ฉันดีใจมาก ทุกคนในบ้านดีใจกันหมด ดูแลเธอเหมือนเป็นผู้มีพระคุณ"
"พอคิดว่าได้มีลูกชาย ฉันก็ทำงานหนักขึ้น พยายามหาเงิน ให้พวกเขามีชีวิตที่ดีขึ้น"
"แต่พอลูกอายุได้แค่สองสามเดือน เธอก็ทะเลาะกับพ่อแม่ฉัน"
"จะว่าไป การทะเลาะกันก็เป็นเรื่องธรรมดา ใครบ้างที่ใช้ชีวิตแล้วไม่มีความขัดแย้งกันบ้าง?"
"แต่ฉันไม่คิดว่า คืนนั้นตอนที่ทุกคนในบ้านหลับกันหมด เธอจะหนีออกไปอย่างเงียบ ๆ"
"ตอนแรกฉันคิดว่าเธอแค่โมโห ไม่กี่วันก็คงดีขึ้น"
"สองวันต่อมา ฉันคิดว่าเธอคงหายโกรธแล้ว ฉันก็อุ้มลูกไปที่บ้านแม่เธอเพื่อรับเธอกลับมา"
"แต่ใครจะรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่ที่บ้านแม่เลย พ่อแม่เธอก็ว่าไม่เห็นเธอ แถมยังเอะอะโวยวายมาทวงคนเอาด้วย"
"ฉันไปแจ้งความ ตำรวจก็ดูกล้องวงจรปิด เห็นว่าเธอเคยไปที่สถานีรถประจำทางในตัวเมือง สะพายเป้แล้วขึ้นรถไป ตำรวจบอกว่านี่เป็นแค่ปัญหาครอบครัว ถ้าจะหาคนต้องหากันเอง พวกเขาไม่ยุ่งด้วย"