ปลาแดงน้อยถูกแมวสามสีกัดออกมา พยายามดิ้นสุดชีวิต
ลูกแมวสามตัวยังเล็กนัก พากันล้อมวงมองปลาแดงน้อยอย่างอยากรู้อยากเห็น
ลูกแมวตัวหนึ่งที่กล้าหาญ ยื่นอุ้งเท้าขนฟูเขี่ยดู แล้วก็ตกใจชักอุ้งเท้ากลับ
ส่วนแมวสามสีก็นั่งอยู่ข้าง ๆ มองดูอย่างสงบ ราวกับถือโอกาสนี้เป็นบทเรียนสอนลูก
ชีวิตใกล้จะจบสิ้น ปลาแดงน้อยออกแรงเต็มที่สุดชีวิตกระโดดไปมา พลางร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนก "พี่เสี่ยวเฮยช่วยด้วย! ซานฮวานอกใจนายแล้ว นายยังเอาอาหารมาให้มันอีก ต่อให้ต้องมาเป็นพ่อเลี้ยงให้ลูกคนอื่น ก็ไม่ใช่แบบนี้นะ!"
ลมหนาวพัดผ่าน หัวใจนำสมองเรื่องความรักตอนนี้เริ่มฉุกคิดได้บ้าง เสี่ยวเฮยพูดอย่างเศร้าโศก "เหมียวว์ ถ้าชาตินี้เราสองคนไม่มีวาสนาต่อกัน ฉันก็หวังแต่ว่ามันจะมีความสุข"
พูดจบ มันก็ห่อหางหันหลังเดินจากไป
ปลาแดงน้อยตะโกนตามหลัง "พาฉันไปด้วยสิ! ฉันไม่อยากถูกแมวพวกนี้กินเป็นอาหาร!"
เห็นท่าเสี่ยวเฮยจะเดินไกลออกไป ปลาแดงน้อยยิ่งร้อนใจ "อาจารย์นายสั่งให้นายเลี้ยงฉันนะ ถ้าฉันตาย เขาจะไม่เอานายอีกแล้ว! เขาจะไม่เอานายจริง ๆ นะ!"
ร่างอันเศร้าสร้อยของเสี่ยวเฮยหายไปที่หัวมุมถนน ไม่รู้ว่าจะได้ยินคำพูดสุดท้ายหรือไม่
ในเวลาเดียวกัน ลูกแมวตัวหนึ่งก็กล้าขึ้นมาในที่สุด อ้าปากกว้างพุ่งเข้าหาปลาบนพื้น
ปลาแดงน้อยหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง เตรียมรับความตายที่กำลังจะมาถึง
วินาทีถัดมา เงาดำร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหัน ขวางอยู่ตรงหน้าปลาแดงน้อย
แมวสามสีที่ตอนแรกดูไม่ใส่ใจก็รีบลุกขึ้นยืนทันที จ้องเสี่ยวเฮยที่มาแย่งอาหารด้วยสายตาไม่พอใจนัก
เสี่ยวเฮยพูดด้วยความขอโทษ "เหมียว ฉันคิดไปคิดมา ก็ยังรู้สึกว่าไม่เหมาะสม เหมียว เผื่ออาจารย์โกรธขึ้นมา จับฉันไล่ออกไปจริง ๆ จะทำยังไง? เหมียว น้องเหมียวสามสี พรุ่งนี้เช้าฉันจะเอาอาหารมาให้นายแน่นอน"