ปีศาจต้นไป่ได้ยินแล้วก็อดไม่ได้ที่จะตำหนิ:"บริษัทคุณไม่เห็นความสำคัญของคุณเลยจริง ๆ นะ ยังไม่สู้ย้ายไปอยู่บริษัทเสี่ยวไป๋เลยดีกว่า เสี่ยวไป๋ก็แค่ปากไม่ดี แต่เรื่องงานก็พอทำได้"
อวี๋เป่ยหมิงอธิบาย:"เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของพวกเขา ตอนที่ฉันเซ็นสัญญากับบริษัทตอนนั้น ฉันเลือกไม่ดี เจอปัญหาเข้า ต่อมาถึงแม้จะยกเลิกข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรมในสัญญาได้ บริษัทก็ให้อิสระฉันเต็มที่ แต่ราคาที่ต้องแลกคือบางครั้งก็ลืมว่ามีฉันคนนี้อยู่"
ซางเฟยหว่านเดาว่า สิ่งที่เขาพูดว่า"ลืม"นั้น น่าจะใช้วิธีบางอย่าง จงใจให้ผู้บริหารระดับสูงมองข้ามการมีอยู่ของเขา
"อย่ารอถึงเย็นเลย นั่งรถฉันไปก็ได้ อีกอย่างก็ไปทางเดียวกันพอดี"
พูดจบ เสี่ยวเฮยก็พุ่งตัวขึ้นไปบนรถบ้านอย่างรวดเร็ว แล้วร้องเหมียว ๆ เรียกให้ทั้งสองคนรีบขึ้นรถ
พอขึ้นรถมาแล้ว ซางเฟยหว่านถึงได้ถามอย่างสงสัย:"เมื่อกี้คุณบอกว่าเคยเจอปัญหา?"
อวี๋เป่ยหมิงสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย พยักหน้ารับ
พูดไปก็โทษตัวเองตอนนั้น อยากจะ"ทำความรู้จัก"กับซางเฟยหว่านมากเกินไป และวิธีที่ดีที่สุด เป็นธรรมชาติที่สุด ก็คือการเข้าสู่วงการเดียวกันกับเธอ
อวี๋เป่ยหมิงจึงจงใจไปปรากฏตัวต่อหน้าแมวมองของบริษัทอวิ๋นตงก้าน สุดท้ายก็ถูกแมวมองหมายตา จูงตัวกลับบริษัทไปสัมภาษณ์
ด้วยหน้าตาที่โดดเด่นของอวี๋เป่ยหมิง ต่อให้ท่าทางบางอย่างของเขาจะดูเข้ากับคนสมัยใหม่ไม่ได้ แต่ก็เซ็นสัญญากับเขาทันที