เสี่ยวเฮยกำลังนอนหลับอยู่บนไหล่ของอวี๋เป่ยหมิง พอได้ยินคำพูดนั้นก็ตกใจตื่นทันที
พอลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่พบคือรอยยิ้มเปี่ยมมิตรของปู่ถัน: "เจ้าแมวดำตัวน้อยนี่ซนจริงๆ! คราวที่แล้วเพื่อแกฉันถึงกับไปซื้อปลากุ้งสดๆ มาโดยเฉพาะ พอหันไปอีกทีแกก็หายไปแล้ว ไม่เป็นไร ฉันเก็บไว้ให้แก เดี๋ยวฉันจะทำปลากุ้งรวมมิตรจานใหญ่ให้แกกิน เดินทางมานานคงหิวแล้วใช่ไหม? ไปๆ ไปๆ ปู่ต้นจันทน์พาไปกินของอร่อย!"
เสี่ยวเฮยตกใจจนขนตั้งชันทั้งหมด หน้าตาตื่นตระหนกมุดเข้าไปในอ้อมอกของอวี๋เป่ยหมิง
อวี๋เป่ยหมิงยังไงก็ปกป้องคนของตัวเอง พูดกับปีศาจต้นจันทน์ว่า: "เสี่ยวเฮยช่วงนี้กระเพาะไม่ค่อยดี กินแต่มังสวิรัติก็พอ"
ปลากุ้งเมื่อครึ่งปีก่อน? ไม่รู้ว่าปู่ถันเก็บไว้ยังไง ระวังจะกินแล้วท้องเสียจริงๆ
ซางเฟยหว่านพูดกับปีศาจต้นจันทน์: "รอชิวผู้เฒ่าพวกเขาก่อนเถอะ รอคนครบแล้วค่อยกิน"
พอเข้าไปในบ้าน ก็ได้กลิ่นหอมหวานของข้าวปลาอาหาร
ซางเฟยหว่านรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ไม่เข้ากับความประทับใจเดิมที่เธอมีต่อปู่ถันเลย
พอถึงห้องอาหาร เห็นว่าบนโต๊ะมีกับข้าวคาวแปดอย่าง เจแปดอย่าง กับข้าวเย็นสิบกว่า จาน
ปีศาจต้นจันทน์พึมพำ: "ทำอาหารเสร็จแล้ว ถ้าไม่กินเดี๋ยวก็เย็นพอดี ช่างเถอะ ชิวผู้เฒ่าก็ถือว่าเป็นเพื่อนฉัน จะให้เขากินของเหลือก็ไม่ดี รอสักหน่อยก็รอ"
ปีศาจต้นท้อเตือนเขา: "ใช้คาถาทำให้อุ่นไว้ จะได้ไม่ต้องอุ่นใหม่ทีหลัง"