อวี๋เป่ยหมิงมองไปรอบ ๆ โลกอันแห้งแล้ง อดถามไม่ได้ว่า "ที่นี่ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้? อาณาจักรของคุณล่ะ? ประชาชนของคุณล่ะ?"
ราชินีหัวเราะอย่างเลื่อนลอย "ที่ไหนมีอาณาจักร ที่ไหนมีประชาชน? ทุกสิ่งทุกอย่าง ล้วนเป็นเพียงสิ่งที่ฉันจินตนาการขึ้นมาเพราะความเบื่อหน่ายเท่านั้น"
แค่เพียงจินตนาการ แต่กลับสมจริงถึงขนาดที่แม้แต่ซางเฟยหว่านและอวี๋เป่ยหมิงยังมองไม่ออก นี่คือพลังระดับไหนกัน?
เธอชี้ไปที่แม่น้ำที่คดเคี้ยวสายนั้นแล้วพูดว่า "นั่นคือแม่น้ำจื่อหมู่ตามตำนาน วิญญาณของทารกหญิงที่ตายก่อนวัยอันควรในโลกล้วนจะอยู่ที่แม่น้ำสายนี้ ตราบใดที่น้ำในแม่น้ำยังไม่แห้ง ฉันผู้เฝ้าแม่น้ำก็ไม่สามารถจากไปได้"
"ช่วงปีแรก ๆ ผืนน้ำกว้างมาก ไอแค้นทะยานฟ้า มองไม่เห็นฝั่งอีกด้าน แต่ตอนนี้น้ำในแม่น้ำกลายเป็นเพียงสายธารเล็ก ๆ วิญญาณที่ตายอย่างทุกข์ทรมานในแม่น้ำก็ลดน้อยลงวันแล้ววันเล่า ไอแค้นก็จางลงมากเช่นกัน"
ซางเฟยหว่านและอวี๋เป่ยหมิงแลกสายตากัน ต่างก็ได้ยินความผิดปกติจากคำพูดเมื่อครู่
"คุณเป็นใครกันแน่?" ผู้ที่ถามคือซางเฟยหว่าน
"ฉันเป็นใคร?" ราชินียิ้มบาง ๆ "ฉันเป็นเพียงคนเฝ้าแม่น้ำ เฝ้ามานานเกินไป จนลืมว่าคืนนี้คืนไหน ลืมตัวตนและชื่อจริงของตัวเอง ฉันเป็นใคร ไม่มีใครในโลนี้สนใจแล้ว คุณจะถามไปทำไมอีกเล่า?"
เธอยังคงงดงามและดูสาวเกินวัย แต่บนใบหน้าตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและร่องรอยของกาลเวลา
เธอโบกมืออย่างไม่สบอารมณ์ "พอแล้วพอ เลิกเถอะ เนื่องจากพวกคุณทำลายเกมของฉันได้ ที่นี่ก็กักขังพวกคุณไว้ไม่ได้แล้ว จะไปไหนก็ไปเถอะ!"