บนผิวน้ำ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ หมอกดำหนาทึบได้ลอยออกมา ยิ่งหนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนมองไม่เห็นทิวทัศน์ทรายเหลืองที่ปลิวบนฝั่งทั้งสองข้าง หรือเห็นวิญญาณในสายน้ำเบื้องล่าง
ไม่รู้ว่าล่องเรือมานานแค่ไหน ภาพเบื้องหน้าจึงค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
มองไปไกล ๆ เห็นเพียงลำธารใสสะอาดคดเคี้ยวอยู่ใต้ฝ่าเท้า ฝั่งทั้งสองข้างเป็นตลาดและบ้านเรือน
สถาปัตยกรรมกระเบื้องสีเทาผนังขาว ตรอกหินเขียว ควันไฟที่ลอยกรุ่น... ทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนกับเมืองเล็ก ๆ ตอนที่พวกเขาเพิ่งมาถึงอาณาจักรหญิงล้วนเป๊ะ
สิ่งเดียวที่ต่างคือ ที่นี่ไม่ใช่ผู้หญิงทั้งหมด ยังมีผู้ชายด้วย
พ่อค้าเร่ขายของเป็นผู้ชาย เด็กเก็บถ้วยชาที่หน้าร้านเหล้าเป็นผู้ชาย เด็ก ๆ ที่วิ่งเล่นกันก็เป็นผู้ชาย
ส่วนเด็กผู้หญิงค่อนข้างหายาก
แต่อย่างน้อยก็มีทั้งชายและหญิง ดูเป็นโลกที่ค่อนข้างปกติ แน่นอน มันเป็นแค่เพียง "ดูเหมือนว่า" เท่านั้น
แวบเดียว เรือลำเล็กใต้ฝ่าเท้าของซางเฟยหว่านและอวี๋เป่ยหมิงก็หายไป
ทั้งสองคนยืนอยู่บนตรอกหินเขียวในเมืองเล็ก ๆ โดยไม่รู้ว่าเมื่อไหร่
ยามเช้า เพิ่งฝนตก ตรอกหินเขียวลื่นเป็นพิเศษ
ไกลออกไป หญิงท้องแก่เพิ่งเดินได้สองก้าวก็ลื่นล้มลงกับพื้น
เธอประคองท้อง เจ็บปวดจนเหงื่อชุ่มเสื้อผ้า
ไม่นาน สามีของเธอก็มา
เห็นเสื้อผ้าเปียกที่เกลื่อนพื้น ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงตำหนิ: "ซักผ้าก็ซักไม่ได้ ยังทำหล่นเกลื่อนพื้นจนสกปรกอีก เจ้านี่ไร้ประโยชน์จริง ๆ!"