เวลานี้ บรรดาคนคุ้มกันต่างถูกหิ้วขาเหมือนหิ้วคางคก ห้อยหัวแกว่งไปมาต่อหน้าฉินเยว่เอ๋อร์
"นี่คนของเธอหรือไม่?" ปีศาจต้นหวยเท้าเอว ดูโกรธเล็กน้อย "พวกเธอช่างไร้มารยาทเสียจริง เมื่อเคาะประตูแล้วไม่มีใครเปิด ก็ควรรู้ว่าเจ้าของบ้านไม่ต้อนรับ ควรจากไปทันที กลับอาจหาญแอบย่องเข้ามา คิดว่าฉันไอ้เฒ่าหวยองครักษ์คนนี้เป็นของประดับหรือไร?"
"แต่ว่า..." เขาหัวเราะฮิฮิ อ้าปากกว้างจนแทบกินพื้นที่ครึ่งค่อนใบหน้า "คืนยาวนานจะตาย โดดระบำจัตุรัสไม่ได้ มันช่างน่าเบื่อยิ่งนัก ในเมื่อเข้ามาแล้ว ก็อยู่เป็นเพื่อนเล่นสนุกกับฉันสักหน่อยเถิด"
ฉินเยว่เอ๋อร์ตกใจกับรูปลักษณ์ของเขาจนส่งเสียงไม่ออกแล้ว เธอก็อยากเป็นลมเช่นกัน แต่ก็ดันไม่เป็นลมสลบไปเสียที
ทันใดนั้นสีหน้าปีศาจต้นหวยก็ทะมึนลง "ในเมื่อเธอจำได้ว่าฉันคือต้นหวย ก็ควรเคยได้ยินคำร่ำลือเกี่ยวกับฉัน หวยแฝงผี เป็นไม้ที่รวมหยินอัญเชิญวิญญาณ อย่างนั้น เธออยากเห็นผีหรือไม่?"
ฉินเยว่เอ๋อร์: "..."
"แม่จ๋าช่วยด้วย!"
คุณนายฉินได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากด้านนอก น้ำเสียงฟังดูคุ้นหูอยู่บ้าง
"คุณซาง ฉันเหมือนได้ยินเสียงลูกสาวของฉัน?"
"คุณฟังไม่ผิด นั่นคือเสียงของฉินเยว่เอ๋อร์"
"อ้าว เธอมาจริง ๆ หรือคะ?"
ซางเฟยหว่านวางถ้วยชาลง "มาแล้ว แต่ถูกองครักษ์ของฉันขวางไว้ในสวน"
คุณนายฉินไม่รู้ว่าองครักษ์ที่เธอพูดถึงคืออะไร ยังรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง
ก็ตอนที่มาถึงวันนี้ ในสวนไม่เห็นมีองครักษ์เลยสักคน กลับมีชายชราสูงใหญ่กำยำล่ำสันคนหนึ่ง
ซางเฟยหว่านกล่าวว่า "เฒ่าหวยก็คือองครักษ์ของฉัน"