เจียงซู่และลูกทีมของเขาได้รับภารกิจเฉพาะกิจในครั้งนี้ และต้องรีบจัดการให้เรียบร้อย
เมื่อเทียบกับภารกิจในมือของพวกเขาแล้ว เรื่องเล็กน้อยอย่างโรงแรมแห่งความสุขนั้นไม่คู่ควรให้กังวลเลย
เมื่อเข้าใจสถานการณ์แล้ว พวกเขาก็ดำเนินการตามขั้นตอนของเรื่องลี้ลับ
ใครที่ต้องเซ็นสัญญารักษาความลับก็เซ็น ซากศพที่มีอยู่ก็จัดการ และใครที่ต้องพาตัวไปก็พาไป
ตัวอย่างเช่น ชายที่บ้าไปแล้วและยังคงเลียนแบบเสียงสุนัข ในที่สุดก็ถูกคนของเจียงซู่พาตัวส่งโรงพยาบาลจิตเวช ไม่งั้นปล่อยไว้ข้างนอก ไม่ทำร้ายใครก็ทำให้คนตกใจ ส่งผลเสียไม่ดีแน่
พวกเขาทำงานกันอย่างมีประสิทธิภาพมาก ใช้เวลาเพียงชั่วโมงกว่า ๆ ก็จัดการทุกอย่างในนี้เรียบร้อย แล้วก็ออกเดินทางไปปฏิบัติภารกิจต่อ
ก่อนจากกัน เจียงซู่ยังพูดกับอวี๋เป่ยหมิงว่า: "หวังว่าคราวหน้าเมื่อเจอกัน จะได้ไม่เร่งรีบขนาดนี้ มีเวลานั่งดื่มด้วยกันสักแก้ว"
อวี๋เป่ยหมิงพูดว่า: "หากเจอเรื่องลำบากใจ เมื่อไหร่ก็ตามหาผมได้"
"ได้ ฉันจำไว้แล้ว!"
เจียงซู่และพวกขึ้นรถออฟโรดสีดำ โบกมือลาซางเฟยหว่านและอวี๋เป่ยหมิง แล้วนำทีมเล็ก ๆ ของเขาออกเดินทางสู่เส้นทางใหม่
ในเวลาเดียวกัน รถบัสของกองถ่ายก็โคลงเคลงมาถึง และจอดที่หน้าประตูโรงแรมแห่งความสุข
ลุงหวังเปิดประตูรถ กระโดดลงมา แล้วตะโกนเสียงดัง: "ผู้กำกับ ผมมาแล้ว! รถก็ซ่อมเสร็จแล้ว! เอ๊ะ ผู้กำกับ ทำไมหน้าตาคุณดูเหนื่อย ๆ ตาดำคล้ำแบบนี้? เมื่อคืนนอนไม่หลับเหรอ?"
พานเม่า หัวเราะเย็น: "ไม่ได้นอน? ฉันไม่ได้นอนเลยต่างหาก!"
"ในเมื่อเข้าพักในโรงแรมกันหมดแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่ได้นอนล่ะ? โอ้ ฉันรู้แล้ว ผู้กำกับคุณต้องนอนแปลกที่ไม่หลับใช่ไหม? ดูท่าทางคุณแบบนี้ ช่างเป็นคนที่อ่อนแอและมีความพิถีพิถันมากจริง ๆ ไม่เหมือนพวกเราคนหยาบ ๆ แม้จะนอนในรถก็หลับสนิทจนเช้าได้"