เจ้าปลาน้อยเธอนั้นระดับการบำเพ็ญไม่สูงนัก แต่ใจกล้ามาก ตกหลุมรักนายท่าน แล้วกล้าใช้ระดับการบำเพ็ญและวาสนาทั้งชีวิตของตน แลกเปลี่ยนร่างกายกับนายหญิง เกือบทำให้คนคนหนึ่งตาย
ปีศาจต้นท้อพูดขึ้นว่า "ก็ปลาน้อยตัวนั้นน่ะ ถึงวิชาไม่ลึกซึ้ง แต่ก็เป็นภูตประหลาด ปล่อยทิ้งไว้ข้างนอกเฉยๆ ก็กลัวว่าจะเกิดเรื่อง เลยอุตส่าห์พากลับมา ตั้งใจว่าจะรอให้จางเสวี่ยเสวี่ยกลับมาแล้วส่งให้เล่น พวกเดียวกันนี่นา เธอคงจะชอบ"
"อะไรที่ว่าแบบเดียวกัน?" เสียงของจางเสวี่ยเสวี่ยดังเข้ามาที่ประตูพอดี
ครึ่งปีไม่เห็นหน้า จางเสวี่ยเสวี่ยยังคงมีรอยยิ้มเช่นเดิม สวมชุดกระโปรงบางสีเขียวอ่อน ดูงดงามเหนือโลก
"เสวี่ยเสวี่ย กลับมาแล้ว!"
เหล่าปีศาจต้นไม้เห็นจางเสวี่ยเสวี่ยก็ดีใจพากันเดินเข้าไปหา ต้นท้อ ต้นหลิว ต้นซิ่ง ผลัดกันกอดเธอ ดูสนิทสนมเป็นพิเศษ
ไป๋จวิ้นลุกขึ้นยืนทันทีที่ได้ยินเสียงของจางเสวี่ยเสวี่ย แต่ไม่ได้พุ่งเข้าไปก่อน กลับยืนอยู่ข้างหลังเหล่าปีศาจต้นไม้ ยิ้มโดยไม่พูดอะไร
สุดท้ายจางเสวี่ยเสวี่ยก็พูดกับเขาก่อน "ไป๋จวิ้น ไม่ได้เจอกันหลายเดือน ทำไมเธออายมากขึ้นล่ะ?"
ไป๋จวิ้นยิ้มแล้วพูดว่า "คนเราก็ต้องเติบโต จางเสวี่ยเสวี่ย ไม่ได้เจอกันนาน สบายดีไหม"
ระหว่างที่พูด เขายื่นมือทั้งสองออกมา คิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าไม่เหมาะสม เลยวางแขนข้างหนึ่งลง แล้วยื่นอีกข้างหนึ่งไปจับมือกับจางเสวี่ยเสวี่ย