พานเม่าถูกปลดเชือกแล้ว แต่ยังคงใจสั่นไม่หาย
เขาเล่าเหตุผลที่มาที่นี่ให้เฟิงเหวินเยี่ยนและคนอื่นๆ ฟัง:
"ผมลืมโทรศัพท์ไว้ที่ยิมบาสเก็ตบอล เลยกลับมาเอา พอเข้ามา ที่นี่ก็กลายเป็นโรงพยาบาลจิตเวชไปแล้ว และท้องฟ้าก็สว่างขึ้นอย่างน่าประหลาด"
"พวกพนักงานดูแลพวกนั้นคิดว่าผมเป็นคนไข้ใหม่ จะอธิบายยังไงก็ไม่ฟัง ผมโมโหก็เลยมีเรื่องกับพวกเขาเล็กน้อย แล้วก็ถูกจับขังไว้ที่นี่ มัดเอาไว้"
"เออ พวกคุณเข้ามาได้ยังไง? เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงคุณซาง เธอมากับพวกคุณด้วยเหรอ?"
ซางเฟยหว่านเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว
เธอดึงม่านกั้นออก เห็นพานเม่าแล้วก็ไม่ได้แปลกใจอะไร: "ผู้กำกับ หาฉันเหรอ?"
"คุณซาง ที่นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? คุณรู้เรื่องที่นี่มาก่อนแล้วใช่ไหม? ทำไมตอนแรกไม่พูดให้ชัดๆ? แล้วทำไมไม่แจ้งตำรวจล่ะ?"
ก่อนหน้านี้พานเม่าไม่เชื่อคำพูดของซางเฟยหว่าน แต่ตอนนี้กลับมองเธอเหมือนเป็นห่วงชีวิต
ในเมื่อซางเฟยหว่านมองออกว่าที่นี่มีปัญหา ก็ต้องมีวิธีพาพวกเขาออกไปได้แน่นอน
ซางเฟยหว่านพูดว่า "ฉันเตือนไม่ชัดพอเหรอ? เตือนเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าต้องออกจากที่นี่ก่อน 2 ทุ่ม ไม่เช่นนั้นจะเกิดเรื่อง แต่เธอฟังฉันหรือเปล่า?"
เธอทำหน้าที่เตือนตามหน้าที่แล้ว ที่เหลือก็เป็นทางเลือกของแต่ละคน เธอไม่สามารถไปยุ่งอะไรได้
ตอนนี้ หยวนฟางเซวียนรับบทเป็นคนกลางประนีประนอม: "ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาโทษกัน และไม่ว่ายังไง พวกเราก็มาถึงที่นี่แล้ว ตอนนี้ก็เหมือนตั๊กแตนที่ผูกติดอยู่กับเชือกเส้นเดียวกัน คุณซาง ฉันหวังว่าคุณจะวางอคติในอดีตลง แล้วช่วยกันหาทางออกจากที่นี่"