หยวนฟางเซวียนถูกกลุ่มคนที่สวมชุดผู้ป่วยรายล้อมไว้ ส่งเสียงร้องด้วยความหวาดกลัวว่า "เสี่ยวลู่ เสี่ยวลู่ รีบช่วยฉันไล่พวกเขาไปที!"
เสี่ยวลู่เองก็เอาตัวไม่รอดมานานแล้ว
จู่ ๆ ก็มีมือหนึ่งยื่นมาจากไหนไม่รู้ กระชากผมของหยวนฟางเซวียนอย่างแรง จนเธอล้มลงไปกับพื้น
ชายหัวโล้นอ้วนท้วนคนหนึ่ง นั่งลงบนตัวของหยวนฟางเซวียน กระชากผมเธอพร้อมกับพูดอย่างโกรธเคืองว่า "ทำไมเธอถึงมีผม แต่ฉันไม่มี? ถ้าไม่ใช่เพราะไม่มีผม เมียฉันคงไม่นอกใจฉันหรอก!"
ทันใดนั้น เขาก็เปลี่ยนเป็นกอดหยวนฟางเซวียนร้องไห้โฮ "เมีย เธอกลับมาแล้วจริง ๆ ด้วย ฉันคิดถึงเธอมาก เมีย อย่าทิ้งฉันไปอีกเลย ได้ไหม?"
หยวนฟางเซวียนสะบัดไม่หลุด ทำได้เพียงส่งเสียงกรีดร้องสุดเสียงว่า "ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!"
ซางเฟยหว่านก็ถูกคนกลุ่มหนึ่งรายล้อมเช่นกัน มีคนคิดจะลงมือกับเธอ แต่เพียงแค่เธอส่งสายตามองไปรอบ ๆ ผู้คนที่อยู่โดยรอบก็พากันหวาดกลัวไปหมด
ในตอนนี้ซางเฟยหว่านเองก็รู้สึกว่าที่นี่แปลกมาก
ตอนกลางวันที่เธอมาตรวจสอบที่นี่ เธอสัมผัสได้ว่ายิมบาสเก็ตบอลมีพลังหยินหนาแน่น ดังนั้นเธอจึงคิดมาตลอดว่าที่นี่น่าจะเป็นพวกวิญญาณก่อเรื่อง
แต่ในขณะนี้ เธอกลับไม่รู้สึกถึงพลังหยินแม้แต่น้อย
คนที่สวมชุดผู้ป่วยรอบข้างเหล่านี้ ล้วนเป็นมนุษย์ เป็นมนุษย์ธรรมดาที่ป่วยเป็นโรคทางจิต
ราวกับว่าเธอมาแค่โรงพยาบาลจิตเวชจริง ๆ เท่านั้น
แล้วปัญหาเกิดจากที่ไหนกันแน่?
ระหว่างนั้นเอง ก็มีเสียงหนึ่งตะโกนดังขึ้นมาว่า "ทำอะไรกันอยู่ห๊ะ! ไม่ให้รวมตัวก่อเรื่อง ไม่รู้หรือไง กระจายกันไป! กระจาย!"