ชั่วพริบตาเดียว อวี๋เป่ยหมิงก็พาคนและรถม้ามาจนถึงหน้าซางเฟยหว่าน: "หว่านหว่าน โจวเผิงช่วยออกมาแล้ว"
เขาสรุปเรื่องราวก่อนหน้านั้นให้ซางเฟยหว่านฟังอย่างย่อ ๆ แล้วถามอีกว่า "เธอไม่พบนักศึกษาหญิงที่หายไปเลยหรือ?"
ซางเฟยหว่านก็เล่าสถานการณ์ของตนเองให้ฟังบ้าง แล้วพูดต่อว่า
"ฉันคิดเอาไว้ว่านักศึกษาหญิงที่หายไปเหล่านั้นคงถูกจับให้ดื่มน้ำจากแม่น้ำจื่อหมู่ แล้วกลายเป็นแม่ที่ใช้คลอดลูกเหมือนป้าชุย"
"แต่ฉันไม่พบนักศึกษาหญิงแม้แต่คนเดียวที่นั่น องครักษ์ที่นั่นก็บอกว่าไม่เคยเห็นคนแปลกหน้านอกจากพวกเรา ฉันสอบถามชาวบ้านในเมืองเล็ก ๆ ก็ไม่มีใครเคยเห็นนักศึกษาทั้งแปดคนที่ถูกเรือมารับแบบพวกเรา"
อวี๋เป่ยหมิงพูดว่า "ฉันถามพระราชินีแล้ว เธอก็ไม่ทราบเรื่องนี้เหมือนกัน หรือว่าตอนแรกที่เราคิดกันมันผิดไปแล้ว พวกเขาไม่ได้อยู่ในโลกนี้ ถ้าไม่อยู่ที่นี่ แล้วจะไปอยู่ที่ไหนกันเล่า?"
ในขณะนั้นเอง โจวเผิงที่นั่งอยู่ในรถม้าก็ร้องครวญคราง "โอ๊ย โอ๊ย" ขึ้นมา: "ท้องของฉันยิ่งปวดมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วก็ยิ่งแน่นขึ้นเรื่อย ๆ แล้วฉันก็ยิ่งหิวมากขึ้นเรื่อย ๆ ฉันอยากกินของ อยากกินอะไรเยอะ ๆ!"
เขาทรมานจนตัวสั่นไปทั้งตัว เหงื่อแตกเม็ดโต ๆ ไหลลงมาไม่ขาดสาย
เจียงซู่นึกถึงคำพูดของพระราชินีก่อนหน้านี้: "ผู้ชายไม่มีช่องทางคลอด พอผลสุกหล่นจากขั้ว ทารกในท้องก็จะทะลวงร่างออกมา"
โจวเผิง... เขาคงไม่ใช่กำลังจะคลอดใช่ไหม?"
ซางเฟยหว่านรีบเข้าไปตรวจดู ลูบท้องของเขาแล้วพูดว่า "เท่าที่ฉันรู้ คนที่นี่ตั้งท้องครบสิบวันก็คลอดแล้ว โจวเผิงยังไม่ถึงกำหนดคลอด ความรู้สึกไม่สบายตอนนี้ของเขาน่าจะเป็นเพราะหิวมากกว่า ป้าชุยที่เข้ามากับฉันก็เป็นแบบนี้ ต้องกินอาหารไม่หยุดเพื่อบรรเทาความไม่สบายตัวของร่างกาย"