ราชินีซีเหลียงดูไม่ประหลาดใจแม้แต่น้อยเมื่อเห็นอวี๋เป่ยหมิงที่ย้อนกลับมา
แม้แต่ตอนเห็นซางเฟยหว่านกับโจวเผิงที่กำลังอุ้มท้องอยู่ ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก
เธอยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยนและเขินอาย เชื้อเชิญให้พวกเขานั่งลงเช่นเดียวกับตอนพบอวี๋เป่ยหมิงครั้งแรก
"เป่ยหมิง เธอเข้าใจแล้วใช่ไหม ยอมเป็นราชสวามีของฉันหรือยัง?"
"ท่านราชินี พวกเรามาครั้งนี้เพื่อขอความช่วยเหลือจากพระองค์" อวี๋เป่ยหมิงชี้ไปทางโจวเผิง "เขาถูกอัครเสนาบดีของพระองค์กรอกน้ำจากแม่น้ำจื่อหมู่เข้าไป มีวิธีแก้อาการตั้งครรภ์หรือไม่?"
ราชินียิ้มหวาน "มีวิธี หากเธอยอมเป็นราชสวามีของฉัน ฉันไม่เพียงช่วยแก้อาการตั้งครรภ์ให้เขาได้ แต่ยังส่งสหายทั้งสามของเธอออกไปได้ด้วย"
ทั้งสามคนที่ราชินีพูดถึงก็คือ ซางเฟยหว่าน โจวเผิง และเจียงซู่
ราชินีไม่ถามไถ่อะไรเลย แต่กลับดูเหมือนรู้ทุกเรื่อง
ที่นี่คืออาณาจักรของเธอ หากคิดจะออกไป ก็ย่อมต้องได้รับอนุญาตจากเธอ
อวี๋เป่ยหมิงถามต่อ "ผมยังอยากตามหานักศึกษาหญิงที่หายตัวไป 8 คน คุณรู้ไหมว่าพวกเธออยู่ที่ไหน?"
"คำถามนี้คุณเคยถามฉันมาก่อนแล้ว" ราชินีเดินเข้ามาข้างกายอวี๋เป่ยหมิง เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจ "ที่ฉันบอกว่าไม่รู้ ฉันไม่รู้จริง ๆ"
อวี๋เป่ยหมิงถามต่อทันที "ดังนั้น พวกเธอไม่ได้อยู่ในโลกนี้ใช่ไหม?"
ไม่เช่นนั้น ราชินีแห่งแคว้นผู้เป็นเธอย่อมไม่มีทางไม่รู้
ราชินีสะบัดแขนเสื้อกว้าง ๆ พลางยิ้มบาง "ไม่ได้อยู่"
"ถ้าอย่างนั้น คุณรู้ไหมว่าพวกเธออยู่ที่ไหน?"
ราชินีส่ายหน้า
อวี๋เป่ยหมิงมองซางเฟยหว่านแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยกับราชินีราวกับนักรบที่กำลังเดินทางไปตาย "ผมตกลงแต่งงานกับคุณ โปรดแก้อาการตั้งครรภ์ให้โจวเผิงกับป้าชุย และปล่อยพวกเขาออกไป"