ซางเฟยหว่านเริ่มนับต่อ "3, 4, 5, 6... 10! ไปหามันได้เลย อยู่ในลานชั้นที่สาม"
เหล่าเฮยถาม "ไม่ไปไม่ได้เหรอ?"
ซางเฟยหว่านตอบ "ได้สิ แต่พวกคุณจะออกไปจากที่นี่ไม่ได้ตลอดกาล"
สุดท้ายคุนจื่อก็กัดฟันพูดว่า "งั้นก็ไปหา! สตรีมเมอร์คงไม่คิดร้ายกับพวกเราหรอก"
แล้วชายตัวโตสองคนก็พยุงกัน เดินถือโทรศัพท์ออกไปด้วยความหวาดกลัว
ออกไปก็เป็นลานกลางเรือน ซางเฟยหว่านมองดูรอบหนึ่งผ่านกล้อง แล้วสั่งการเคลื่อนไหวของพวกเขา:
"เลี้ยวซ้าย เดินผ่านห้องโถงนั้น ไปข้างหน้าเรื่อย ๆ เดินผ่านระเบียงยาวนี้ไปจนสุด แล้วเลี้ยวขวา ใช่ ตรงนั้นแหละ!"
ที่นี่คือด้านหลังสุดของคฤหาสน์ และเป็นลานที่ใหญ่ที่สุด
ในลานเต็มไปด้วยวัชพืชรกเรื้อ มองไม่เห็นทางข้างหน้าเลย ชายสองคนค่อย ๆ คลำเดินไป ใบหน้ายังถูกใบหญ้าบาดเป็นรอย
แต่ความกลัวในใจ ทำให้พวกเขาไม่สนใจบาดแผลเล็กน้อยนั้น
"เจอแล้ว!" ซางเฟยหว่านพูดขึ้นทันใด "ตรงนั้นแหละ เปิดวัชพืชข้างหน้าไป ระวังด้วย นั่นคือบ่อน้ำ อย่าตกลงไปล่ะ"
เมื่อเปิดวัชพืชข้างหน้าออก ก็เห็นบ่อน้ำจริง ๆ
ปากบ่อมืดดำ เก็บงำความกลัวที่ไม่รู้อะไรไว้ แค่มองก็ทำให้ใจสั่น
ซางเฟยหว่านพูดกับปากบ่อ "เจอเธอแล้ว!"
จากก้นบ่อมีเสียงหัวเราะร่าเริงดังออกมา แล้วก็มีเสียงเศร้าโศกอาลัยดังตามมา "ฉันออกไปไม่ได้แล้ว ตั้งแต่เธอหาฉันเจอ ก็พาฉันออกไปทีเถอะ"