ในขณะนั้นเอง กริ่งประตูก็ดังขึ้น
เสียง "กริ๊ง…กริ๊ง…" ของกริ่งประตูดึงผู่เจินชิงกลับมาจากขอบเหวแห่งความสิ้นหวังสู่ความเป็นจริง
เธอรีบเช็ดน้ำตา บังคับตัวเองให้สงบลง ไม่อยากให้ผู้ชมที่อยู่หน้ากล้องเห็นว่าอารมณ์เธอผิดปกติ
ในเวลานี้ เสียงกริ่งประตูเริ่มถี่ขึ้นเรื่อยๆ
เธอรีบวิ่งเล็กๆ ไปที่หน้าประตู
แต่เมื่อเธอมองผ่านตาประตูไปเห็นผู้ชายด้านนอก ก็ตกใจจนสีหน้าเปลี่ยน
"ผู่เจินชิง ฉันรู้ว่าเธออยู่ข้างใน ถ้าเธอไม่เปิดประตู ฉันจะรูดบัตรเข้าไปเอง" พอเสียงพูดจบ ก็มีเสียง "ตี๊ด" ดังขึ้นที่หน้าประตู แล้วประตูก็ถูกเปิดออกด้วยบัตร
ผู่เจินชิงคิดจะล็อกประตูเพิ่มโดยสัญชาตญาณ แต่ด้วยความหวาดกลัว ร่างกายเธอแข็งทื่อ มือสั่นเทา จนไม่ทันได้เกี่ยวโซ่ล็อก ประตูก็ถูกแรงมหาศาลผลักเปิด ผู่เจินชิงถูกชนจนล้มลงไปกับพื้น
ชายคนนั้นสวมสูทสีเทา ผมหวีเรียบกริบ ใบหน้าค่อนข้างท้วมมีรอยยิ้มเยาะเย้ย มองผู่เจินชิงจากบนลงล่าง ราวกับมองเหยื่อ
"ไม่ได้เจอกันนานนะ จริงใจ"
เสียงของเขาฟังดูสุภาพ แต่ในหูของผู่เจินชิง กลับเหมือนเสียงปีศาจ
"ท่านชายฮัน ขอร้องละ ปล่อยฉันไปเถอะ ปล่อยฉันไปเถอะ!"
ในตอนนี้ ผู่เจินชิงไม่ได้มีสภาพสดใส สวยงาม ร่าเริงเหมือนตอนอยู่หน้ากล้อง เธอเหมือนมดตัวเล็กๆ ที่ต่ำต้อย คุกเข่าอยู่ใต้เท้าเขา อ้อนวอนขอให้เขาปล่อยเธอไป
ชายคนนี้ชื่อฮันซีเหอ อายุ 32 ปี เป็นทายาทผู้มีอำนาจของประเทศ H เป็นบุคคลที่แม้แต่ประธานบริษัทตัวแทนทีบีบี ยังต้องยอมเชื่อฟัง