พอพูดถึงเรื่องของพ่อ อพอลโลอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
"พ่อของผมปีนี้ 72 ปีแล้ว ตอนหนุ่ม ๆ เขาขยันและเก่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งดีกับภรรยาของเขามาก ไม่ว่างานหนักงานเบาในบ้าน เขาไม่ยอมให้แม่ต้องลงมือทำเอง ทำงานทั้งหมดด้วยตัวเอง"
"สมัยก่อนคนเราคิดแบบโบราณ การทำหมันผู้หญิงส่วนใหญ่จะใส่ห่วง แต่พ่อของผมสงสารแม่ แอบไปทำหมันเอง กลับมานอนเจ็บอยู่บนเตียงสองสามวัน"
"ไม่กี่ปีก่อน แม่ป่วย นอนซมอยู่บนเตียง แม้ผมจะจ้างผู้ดูแลมาดูแล แต่พ่อก็ไม่ไว้ใจ ทุกวันเช็ดตัวให้แม่เอง บอกว่ากลัวผู้ดูแลไม่ละเอียดเท่าเขา ทำให้แม่อึดอัด"
"หลายปีนั้นต้องพึ่งพ่อดูแลอย่างทะนุถนอม แม่ถึงได้ใช้ชีวิตช่วงสุดท้ายอย่างมีศักดิ์ศรีและสะอาดสะอ้าน"
"ก่อนแม่จะเสีย แม่เป็นห่วงพ่อ พูดต่อหน้าผมกำชับพ่อว่า ต่อไปถ้ามีคนเหมาะสม ก็หาคนใหม่เถอะ จะได้ไม่เหงา ตอนมีชีวิตอยู่ดีกับฉันก็พอแล้ว ตายไปแล้วไม่ต้องรักษ์ให้ฉันอีก!"
"ช่วงครึ่งปีแรกที่แม่เสีย พ่อหม่นหมองมาก เดิมทีเขาเป็นคนร่าเริง ชอบเล่นหมากล้อม ช่วงนั้นเขาไม่อยากออกไปข้างนอก ไม่ยอมหัวเราะหรือคุยด้วย เพื่อนบ้านชวนเล่นหมาก เขาก็ไม่สนใจ"
"ผมสงสารเขามาก อยากให้เขาออกไปเดินเล่น คลายเครียด ก็เลยสมัครทัวร์ผู้สูงอายุให้"
"ตอนแรกเขาไม่ยอมไป ผมบอกว่าแม่เคยอยากไปตลอด ตอนหนุ่ม ๆ เสียดายเงิน พอแก่ก็ป่วยจนไม่ได้ไป ให้ถือว่าไปแทนแม่ดูเมืองหลวง"