ไป๋จวิ้นฟังจางเสวี่ยเสวี่ยพูดแล้วอมพะงำเล็กน้อย "ตู้สื่อเหนียง? ใครน่ะ? แปลกที่ฉันก็รู้สึกว่าหูๆ ตาๆ คุ้นชวนให้คิดถึง"
"ไป๋จวิ้น เอากระเป๋าเดินทางของนายให้ฉันหน่อย"
"ทำไม? นายจะซื้อของฝากให้เหล่าปีศาจต้นไม้เหรอ?"
จางเสวี่ยเสวี่ยไม่รอช้าคว้ากระเป๋าจากเขามา บิดเบืออยู่ครู่หนึ่ง ก็พบจริง ๆ ว่าด้านล่างซ่อนชั้นลับอยู่ เมื่อเปิดฝาชั้นลับออก ทองคำ เงิน และอัญมณีนานัปการก็ปรากฏต่อสายตา
ไป๋จวิ้นตาค้าง "ทำไมถึงซ่อนของมีค่าไว้เยอะแยะแบบนี้? โชคดีที่ตอนนั้นฉันหยิบมันออกมา ไม่อย่างนั้นเสียหายใหญ่แน่! อ้อ แล้วตู้สื่อเหนียงที่เธอว่ามันคือใครกันแน่?"
จางเสวี่ยเสวี่ยกล่าวว่า "นายไม่รู้จักตู้สื่อเหนียงเหรอ? เธอคือตัวเอกในเรื่องเล่าเรื่องหนึ่งที่บันทึกไว้ใน 'จิ่งซื่อทงเหยียน' สมัยราชวงศ์หมิง ตู้สื่อเหนียงหญิงงามแห่งเมืองหลวง หลงรักหนุ่มนักปราชญ์นามหลี่เจีย และได้สละชีวิตที่เหลือให้เป็นของเขา แต่หลี่เจียกลับเพราะค่านิยมและผลประโยชน์ทางโลก หักหลังขายเธอให้กับพ่อค้าร่ำรวย ตู้สื่อเหนียงโกรธแค้น จึงจม 'กล่องสมบัติร้อยประการ' ลงแม่น้ำ แล้วกระโดดตามลงไปฆ่าตัวตาย"
ไป๋จวิ้นพูดว่า "อ๋อ ฉันนึกออกแล้ว ที่ไหนได้มีเรื่องแบบนี้จริง ๆ งั้นตอนนี้ฉันคือตู้สื่อเหนียง? นี่…มันล้อเล่นกันเลยใช่ไหม!"
จางเสวี่ยเสวี่ยกล่าวว่า "แม้รายละเอียดหลายอย่างที่นี่จะเปลี่ยนไป แต่เส้นเรื่องหลักกลับเหมือนกันอย่างน่าขนลุก นายเดินออกจากหอจิ้งฮวามาโดยไม่หยิบอะไรเลย แต่กลับเลือกเอาแต่กล่องสมบัติร้อยประการใบนี้ออกมา นี่มันเรื่องบังเอิญจริงเหรอ? ฉันว่าไม่ใช่ ถ้าฉันคือหลี่เจียจริง ๆ เป็นคนที่เติบโตมาภายใต้ค่านิยมหญิงสูงชายต่ำแบบที่นี่ เมื่อครู่ฉันอาจขายนายไปแล้วก็เป็นได้ แล้วนายจมน้ำตายไปพร้อมกล่องสมบัติ มันก็เข้ากับจุดจบของเรื่องเล่านี้เป๊ะ ๆ"