ยิ่งแม่ของเค้าเค้าพูดก็ยิ่งโมโห ยิ่งโมโหก็ยิ่งพูดมาก:
"จะเผลอได้อย่างไรถึงทำให้คนเลือดอาบหัว? เพื่อนรักกันจะลงมือหนักขนาดนั้นได้ยังไง?"
"หลังจากนั้นฉันพลิกตัวทั้งคืนนอนไม่หลับ ฉันกลัวลูกชายฉันโดนรังแกในโรงเรียนแต่ไม่กล้าพูดตรง ๆ นิสัยขี้ขลาดเก็บตัวแบบเขา ถ้าถูกใครรังแก จะต้องไม่รู้จักขัดขืนแน่ ๆ"
"เหมือนคืนนั้น เขายังนั่งเล่นเกมอยู่โง่ ๆ ถ้าฉันไม่สังเกตเห็นแผลที่หัวเขา เขาก็ไม่คิดจะบอกฉันเอง"
"ทีหลังฉันยังไปหาคุณครู แต่ครูประจำชั้นเขาไม่เห็นความสำคัญเรื่องนี้เลยสักนิด เรียกเด็กสองคนไปที่ห้องพักครู ถามไถ่สั้น ๆ แม้แต่จะว่ากล่าวสั่งสอนก็ไม่มี แล้วก็ปล่อยให้กลับไปเรียน"
"ปีที่แล้วฉันบังเอิญเห็นแม่ของโต้วโต้วกับครูประจำชั้นยืนคุยกันหน้าประตูโรงเรียน ไม่รู้ว่าคุยอะไรกัน สองคนหัวเราะกันอย่างมีความสุข ฉันเดาว่าบ้านโต้วโต้วน่าจะส่งของกำนัลให้ครูประจำชั้นไปแล้ว ไม่อย่างนั้นครูจะเข้าข้างพวกเขาได้ยังไง?"
"เพราะงั้นสตรีมเมอร์ ฉันอยากถามว่าเรื่องนี้มีอะไรแอบแฝงอยู่หรือเปล่า? ลูกชายฉันที่โรงเรียนยังเคยโดนเรื่องแบบนี้อีกไหม?"
"ในฐานะแม่ ฉันจำเป็นต้องรู้ความจริงทั้งหมด ฉันจะปล่อยให้ลูกต้องทนทุกข์แม้แต่นิดเดียวหรือเสี่ยงโดนรังแกแอบแฝงไม่ได้เด็ดขาด!"
พูดจบเธอก็หยิบรูปถ่ายออกมาด้วย รูปนั้นเป็นรูปหมู่ เธอชี้ไปที่หน้าของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง แล้วพูดกับซางเฟยหว่าน: