เค้าเค้าก้มเสียงลง พูดอย่างภูมิใจว่า "เมื่อกี๊ฉันเห็นธนบัตรหลุดออกมาข้างโต๊ะเก็บเงิน! เจ้าของร้านมัวแต่ดูมือถือ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีเงินหลุดออกมา นายอย่าบอกใครนะ ฉันจะชวนนายไปเล่นเกมที่บ้าน"
โต้วโต้วคิดแล้วรู้สึกว่าไม่ดีนัก "เงินที่หลุดอยู่ข้างโต๊ะเก็บเงิน ก็คือเงินของเจ้าของร้านสิ! อย่างนี้ไม่ใช่การเก็บได้ แต่เป็นการขโมยต่างหาก! ไปเถอะ เรากลับไปคืนเงินเขา แล้วขอโทษเจ้าของร้านดีๆ"
โต้วโต้วดึงเค้าเค้าจะให้เดินกลับไป
แต่เค้าเค้าไม่ยินดีนัก "อะไรเรียกว่าขโมย? นายพูดจาได้น่าเกลียดจริงๆ! เจ้าของร้านเองเก็บเงินไม่เรียบร้อย จะไปเกี่ยวกับฉันอะไร? ฉันถือว่านายเป็นพี่น้องถึงบอกนายนะ แต่นายกลับว่าฉันขโมย?"
เขาส่ายมือ "ช่างเถอะๆ ระหว่างพี่น้องไม่ต้องคิดมาก อย่าบอกใครนะ เงินร้อยนี้เราใช้ด้วยกัน"
แต่โต้วโต้วยืนกรานจะคืนเงิน "ตอนฉันอยู่โรงเรียนอนุบาล แม่เคยสอนฉันว่า ตอนเด็กหยิบของคนอื่นต้นหอมต้นหนึ่ง โตขึ้นจะลักขโมยทองคำคนอื่นก้อนหนึ่ง เค้าเค้า ฉันดูนายเดินผิดทางไม่ได้ ไปเถอะ ฉันจะไปเป็นเพื่อนนายคืนเงิน ช่วยนายขอโทษเจ้าของร้าน"
"ฉันไม่ไป!"
"ไม่ไปก็ต้องไป ไม่งั้นฉันจะไปบอกแม่นาย"
"หึ ฉันถือว่านายเป็นพี่น้อง แต่นายกลับคิดจะหักหลังฉัน! น่ารังเกียจ!"
"นายจะว่ายังไงก็ได้! ไปเถอะ ต้องคืนเงินให้ได้!"