ผังอิ้งอิ้งในฐานะลูกคนเล็กของบ้าน ตั้งแต่น้อยถูกตามใจจนเคยตัว เติบโตมาเป็นคนเอาแต่ใจ และเก็บความในใจไม่อยู่
พอเห็นว่าคนที่แม่ของเธอคบหาอยู่กลับเป็นชายชราที่ดูไม่ได้ ผังอิ้งอิ้งก็ไม่พอใจอยู่แล้ว พอได้ยินว่าพวกเขาจะแต่งงานกันจริง ๆ เธอก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป
"แม่ หนูไม่ค้านที่แม่จะมีความรัก แต่ไม่จำเป็นต้องแต่งงานใช่ไหม? แถมชายแก่คนนี้ ดูก็จน ๆ ดูกาก ๆ ใครจะรู้ว่ามาหาแม่เพราะเงินหรือเปล่า?"
"หุบปาก!" สีหน้าเจิ้งหลานซินเปลี่ยนไปทันที พูดอย่างจริงจัง "หนูพูดแบบนั้นได้ยังไง? ไม่มีมารยาทเอาซะเลย รีบขอโทษคุณลุงชิวเดี๋ยวนี้!"
ชิวผู้เฒ่าเพิ่งจะลุกขึ้นเพื่อบอกว่าไม่เป็นไร ก็ถูกอวี๋เป่ยหมิงกดกลับไปนั่งที่เดิม
เขาพูดอย่างเรียบเฉย "เด็กพูดผิด ก็ควรขอโทษ"
ตอนที่ผังอิ้งอิ้งเพิ่งเดินเข้ามา เห็นอวี๋เป่ยหมิงครั้งแรก ยังรู้สึกตะลึงในความหล่อเหลาแวบหนึ่ง
แต่พอคิดได้ว่าเขาเป็นคนในครอบครัวของชิวผู้เฒ่า ก็เกิดความรังเกียจตามไปด้วย
"คุณพูดว่าใครเป็นเด็ก? ขอโทษ? ฮะ ๆ ฉันจะขอโทษทำไม? เอ้อ ฉันจำได้แล้ว คุณคือดาราเล็ก ๆ ที่เคยเล่นซีรีส์ใช่ไหม? อย่าคิดว่าแค่มีคนรู้จักนิดหน่อยจะ..."
เห็นทีว่าอวี๋เป่ยหมิงจะฟังจนหูอื้อ กำลังจะร่ายคาถาปิดปาก เจิ้งหลานซินกลับลงมือก่อน
"ปั๊บ!"
เสียงตบดังลั่นและชัดเจน
ผังอิ้งอิ้งกอดแก้ม มองเจิ้งหลานซินอย่างไม่เชื่อสายตา "แม่ แม่ตีหนูเพื่อพวกเขาเหรอ? ตั้งแต่เล็กจนโตแม่ไม่เคยตีหนูแม้แต่นิ้วเดียว ตอนนี้แม่กลับตีหนูเพื่อคนนอกหลายคน?"