เจี้ยงเยว่ซานจวง
ปีศาจต้นไซเปรสจอดรถบ้านเสร็จ พอเดินออกมาจากโรงรถก็ชนเข้าพอดีกับอวี๋เป่ยหมิง
"ประมุขเขาอวี๋ คุณกับเทพเซียนกลับมาเร็วจังเลยนะคะ ฉันนึกว่าจะออกไปเที่ยวข้างนอกกันอีกระยะซะอีก"
ปีศาจต้นไซเปรสยิ้มแฉ่งทักทายอวี๋เป่ยหมิง "อ้อ แล้วเทพเซียนล่ะคะ"
อวี๋เป่ยหมิงขมวดคิ้ว "เมื่อกี้เธอบอกว่า หว่านหว่านอยู่กับฉัน?"
ปีศาจต้นไซเปรสกะพริบตาปริบ ๆ รู้สึกว่าคำพูดของอวี๋เป่ยหมิงมันแปลกไป "ไม่ใช่หรือคะ ตอนนั้นเธอก็มาที่สุสานเพื่อตามหาเทพเซียนไม่ใช่เหรอ ฉันเห็นว่าเธออารมณ์ไม่ค่อยดี เดิมทีก็ยังไม่วางใจที่จะให้เธอเดินไปคนเดียว แต่พอเธอมาถึง ฉันถึงได้จากไป..."
สีหน้าอวี๋เป่ยหมิงเปลี่ยนไปทันที "วันนี้ทั้งวันฉันไม่เคยออกจากเจี้ยงเยว่ซานจวงเลยสักครั้ง เมื่อครู่เสี่ยวไป๋มาหาเสี่ยวเฮยที่บ้าน บอกว่าหว่านหว่านยังไม่กลับมา ฉันเลยเป็นห่วง ส่งข้อความหาเธอก็ไม่ตอบ เลยต้องมาดูที่นี่"
"อะไรนะ! คุณไม่เคยออกจากเจี้ยงเยว่ซานจวงเลยงั้นเหรอ งั้นคนที่เจอกันใต้สุสานน่ะใคร! เข้าล่ะแย่แล้ว คนนั้นต้องเป็นของปลอมแน่ ๆ!"
ปีศาจต้นไซเปรสตบหัวตัวเองเสียใจไม่จบ "ฉันเงี่ยงจริง ๆ ทำไมมองไม่ออกว่าเป็นของปลอม! ทำไงดีล่ะ เทพเซียนจะเป็นอันตรายหรือเปล่า แล้วคนที่ปลอมตัวเป็นประมุขเขาอวี๋นั่นก็คือใครกัน?"
อวี๋เป่ยหมิงใจระส่ำระสาย ใบหน้าซีดเผือด "เล่าเรื่องที่หว่านหว่านเจอให้ฉันฟังตั้งแต่ต้น พูดให้กระชับ ตัดเฉพาะประเด็นสำคัญ!"