พี่ขอให้รวยหยุดตามคำบอก เบื้องหน้าปรากฏเป็นเสาต้นหนึ่ง ด้านบนยังติดป้ายบอกทางไปโรงจอดรถ
เสาลักษณะนี้คือเสาค้ำยัน พบได้ทั่วไปในลานจอดรถใต้ดิน ตอนเข้า ๆ ออก ๆ ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก
ซางเฟยหว่านกล่าวว่า "ใช้ปากกาของคุณทำเครื่องหมายไว้ตรงนี้"
พี่ขอให้รวยทำตามอย่างว่าง่าย แล้วถามต่อ "แล้วยังไงต่อครับ"
"เลี้ยวขวา เดินไปอีก 50 เมตร แล้วทำเครื่องหมายอีกครั้ง"
"เลี้ยวขวาอีกทีเดินไป 50 เมตร ทำเครื่องหมาย"
……
พี่ขอให้รวยทำตามคำแนะนำของซางเฟยหว่าน ทำเครื่องหมายบนเสาค้ำยันแปดต้นติดต่อกัน กระจายอยู่ตามทิศทั้งแปดของลานจอดรถใต้ดิน
เขาเดินหอบแฮก ๆ แทบจะวนรอบลานจอดรถใต้ดินเป็นวงใหญ่กว่าจะทำเสร็จ เหงื่อโชกทั้งตัว
"สตรีมเมอร์ แค่นี้ก็ได้แล้วเหรอ นี่มันค่ายกลฮวงจุ้ยแบบไหนกัน แค่ทำเครื่องหมายมั่ว ๆ ก็ใช้ได้แล้วเหรอ" ต่อให้พี่ขอให้รวยจะผ่านโลกมามากแค่ไหน ก็ไม่เคยเห็นการจัดฮวงจุ้ยที่หยาบ ๆ แบบนี้มาก่อน
ซางเฟยหว่านตอบ "แน่นอนว่ายังไม่จบ ขาดขั้นตอนสุดท้าย"
"อะไรเหรอ"
"แจ้งตำรวจ"
"หา แจ้งตำรวจ" พี่ขอให้รวยงงเล็กน้อย "ทำไมต้องแจ้งตำรวจ ดึกขนาดนี้ ถ้าไม่มีเหตุผลที่สมควร ตำรวจก็คงไม่มา"
ซางเฟยหว่านกล่าว "คุณแค่บอกตำรวจว่า ในลานจอดรถใต้ดินมีศพ ให้พวกเขามาขุด"
พี่ขอให้รวยตกใจ "หา อะ...อะไรนะ อยู่ตรงไหน"
เขาเดินมาตั้งนาน ตอนนี้หมดแรงจนต้องพิงเสา
เสียงของซางเฟยหว่านลอยแผ่ว "ก็อยู่ภายในเสาแปดต้นที่คุณเพิ่งทำเครื่องหมายเมื่อกี้ หนึ่งเสาหนึ่งศพ ตรงกับทิศทั้งแปดคือ เหนือ ตะวันออกเฉียงเหนือ ตะวันออก ตะวันออกเฉียงใต้ ใต้ ตะวันตกเฉียงใต้ ตะวันตก ตะวันตกเฉียงเหนือ นี่คือวิธีตอกเสาเข็มมนุษย์ สิ่งที่ถูกกักไว้ไม่ใช่แค่ศพ แต่ยังรวมถึงดวงวิญญาณด้วย พวกเขาออกมาไม่ได้ ได้แต่ร่ำไห้ทั้งวันทั้งคืน ความแค้นที่มีมหาศาล ย่อมส่งผลต่อฮวงจุ้ยของทั้งตึก"