หลังจากหนีออกจากบ้านอย่างมอมแมม เวินเฉียงก็ผ่านอุปสรรคนานัปการ ในที่สุดก็หาผู้เชี่ยวชาญขับไล่วิญญาณมาจัดการเรื่องนี้ได้
สำหรับผู้ขับไล่วิญญาณแล้ว วิธีที่ง่ายและโหดร้ายที่สุดคือการสลายวิญญาณให้สิ้นซาก ไม่ให้มีโอกาสเกิดใหม่
แต่เวินเฉียงยังพอมีจิตสำนึกอยู่บ้าง เกิดความเวทนา จึงได้อัญเชิญพระพุทธรูปมาข่มวิญญาณของเหอเซี่ยไว้ในภาพวาดฝาผนัง
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการเล่าเรื่องของซางเฟยหว่านชัดเจนเกินไป เซินอวี่ฟังแล้วรู้สึกเจ็บปวดจนทนไม่ไหว ราวกับภาพตอนที่เหอเซี่ยถูกคนรักที่รักที่สุดส่งไปบนเตียงของคนอื่นกำลังเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา
เธอก้มลง กุมอกที่เจ็บปวดรวดร้าว พึมพำว่า "เป็นไปได้ยังไง เขาทำแบบนี้กับเธอได้ยังไง?"
ปากก็บอกว่ารักผู้หญิงคนนั้น แต่เพราะผลประโยชน์ กลับส่งเธอให้คนอื่น นั่นมันผู้หญิงที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขามาตลอดนะ!
พอตายไปแล้ว ยังจะมารองั้นเหรอ มันหมายความว่าอะไร?
เหอเซี่ยคืออะไร?
แล้วเธอเซินอวี่ล่ะคืออะไร?
เธอค่อย ๆ ย่อตัวลงนั่ง ร้องไห้สะอึกสะอื้น "ความจริงมันเป็นแบบนี้เอง เหรอ มันเป็นแบบนี้! ผู้ชายที่ฉันรักมานาน ที่แท้ก็เป็นสัตว์เดรัจฉาน! ฮือๆ สตรีมเมอร์ ฉันควรทำยังไงดี? ควรทำยังไงดี?"
ในตอนนี้ เธอเหมือนเรือลำน้อยที่หลงทางกลางทะเล หวังให้ซางเฟยหว่านชี้ทาง
ซางเฟยหว่านพูดว่า:
"ตอนนี้เธอก็มีแค่สองทางเลือก หนึ่ง เอากรอบรูปไปแขวนไว้ที่เดิม ทำเป็นไม่รู้อะไรเลย เธอกับเขาก็ยังอยู่ด้วยกันต่อได้ เธอจะได้ใช้ทรัพย์สมบัติของเขา มีความรักทั้งหมดของเขา เขาจะรู้สึกผิดต่อเหอเซี่ย และดีกับเธอไปตลอดชีวิต"