ซางเฟยหว่านไม่ขวางการใด ๆ ปล่อยให้ต้นนั้นโตกระหน่ำราวกับบ้าคลั่ง
เฮนรี่ก็เห็นต้นไม้นั้นเช่นกัน เขาถามอย่างแปลกใจ "ต้นนั้นไม่ถูกทำลายไปแล้วหรือ? ทำไมยังมีอีกต้น แถมโตเร็วขนาดนี้ ดูท่าทีก็รู้เลยว่ามีสิ่งผิดปกติ! ระหว่างที่มันยังไม่โตเต็มที่ ฉันจะไปถอนรากทิ้งเอง!"
ซางเฟยหว่านขวางเฮนรี่ไว้ "นั่นคือต้นไม้อมตะ เธอถอนไป มันก็จะงอกกลับมาอีก"
"ต้นไม้อมตะ?" เฮนรี่ตะลึงงัน "แล้วเรื่องกินคนทำให้ใครเสียชีวิตมาก่อนหน้านี้ จะไม่เกิดซ้ำขึ้นอีกหรือ?"
"ถ้าปล่อยไว้โดยไม่จัดการ ก็เป็นเช่นนั้นจริง แต่……"
ซางเฟยหว่านเดินไปหยุดยืนตรงหน้าต้นนั้น ต้นไม้ที่กำลังโตระริกสะดุ้งเฮือก ราวกับกำลังหวาดกลัว……
ภาพความตื่นตระหนกตอนที่ถูกสังหารเมื่อครู่นี้ยังสลักลึกอยู่ในวิญญาณ ถ้าไม่ใช่เพราะมันเคลื่อนที่ไม่ได้ ณ ตอนนี้คงกอดกิ่งไม้หนีไปแล้ว
"อยากมีชีวิตเป็นอมตะใช่ไหม?" ซางเฟยหว่านยิ้มบาง ๆ "ได้ ฉันจะช่วยให้สมหวังให้เธอเอง!"
พูดจบ เธอรวบรวมพลังปราณวิญญาณขึ้นในฝ่ามือแล้วฟาดลงไปที่ตัวต้นไม้อย่างหนักหน่วง
"อ๊าก!" เสียงกรีดร้องเป็นภาษามนุษย์ดังแทรกออกมาจากต้นไม้ มันเจ็บจนทั้งต้นสั่นสะท้าน ใบอ่อนที่เพิ่งผลิออกมาไม่กี่กิ่งสั่นไหวรุนแรง ราวกับพยายามจะดิ้นหลุด แต่ก็ถูกอะไรบางอย่างรัดเอาไว้
แต่นับจากนั้น การโตระริกของต้นใหญ่ก็ถูกควบคุมไว้ได้ คงสภาพสูงราวสองเมตรเท่านั้น
เฮนรี่ตาโต "เสียงร้องเมื่อครู่เป็นเสียงของต้นไม้จริงหรือ? ต้นไม้ใหญ่นี่พูดได้ด้วยเหรอ?"
ซางเฟยหว่านหันไปบอกเฮนรี่และเหล่าวิญญาณ "เธอพวกเธอไม่ใช่อยากสืบสายโลหิต อยากพบไดสันหรือ? ทีนี้ ต้นไม้ที่อยู่เบื้องหน้าพวกเธอนี่แหละ ก็คือไดสันคนนั้น!"