ยามาโนะรีบพูดว่า "ประเทศของผมอยู่ติดกับหัวเซี่ยของคุณ แถมยังได้ศึกษาวัฒนธรรมหัวเซี่ยมามากมาย น่าจะปรับตัวเข้ากันได้ดีกว่า กรุณาทำพิธีส่งวิญญาณให้ผมด้วย ผมยินดีเข้ายมโลกของพวกคุณ!"
คิมยอนซูก็รีบตามทันที "ผมก็ยินดี! ประเทศของผมเมื่อก่อนยังเคยเป็นประเทศราชของหัวเซี่ย นับได้ว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน!"
ผ่านเรื่องราวมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง ทุกคนจึงกลัวว่าจะถูกทิ้งไว้บนเกาะร้างให้เป็นวิญญาณเร่ร่อน
ถ้าต้นไม้ประหลาดนั่นพลันฟื้นขึ้นมาอีก แล้วเอาวิญญาณของพวกเขาไปเป็นอาหารหล่อเลี้ยงล่ะ?
วิญญาณหนึ่งยกมือถามอย่างหวาดๆ "ถ้าถูกตีกลับแล้วจะเป็นยังไง?"
ซางเฟยหว่านคิดอึดใจ "ก็คง...ส่งตัวกลับภูมิลำเนาเดิม"
วิญญาณนั้นโล่งอกอย่างลับ ๆ "ส่งกลับภูมิลำเนาเดิมยังไงก็ดีกว่าอยู่ที่นี่ต่อ ฉันยอมให้เธอทำพิธีส่งวิญญาณ! เธอเป็นคนดี ขอให้พระเจ้าคุ้มครองเธอ"
เมื่อเป็นเช่นนั้น ซางเฟยหว่านจึงเริ่มสวดคาถาส่งวิญญาณ
อักษรสีทองปรากฏขึ้นเป็นประกายระยิบรอบกายวิญญาณแต่ละดวง
ไม่นานนัก วิญญาณที่ตายอย่างอุจาดก็หายไปทีละดวง ประกายอักษรสีทองก็กลายเป็นหิ่งห้อยแสงทองกระจายจางหาย
เฮนรี่ทำเสียงทึ่งไม่หยุด แล้วทันใดนั้นก็ร้องขึ้น "ที่นั่นยังมีวิญญาณอีกดวงที่ไม่ยอมไป!"
วิญญาณดวงสุดท้ายที่เหลืออยู่ร่างสูงผอม มองรอบตัวอย่างหลงทาง แล้วพึมพำว่า "ฉันคือใคร? ทำไมฉันถึงอยู่ที่นี่?"