วันเกิดปีนั้นเรียบง่ายมาก ครอบครัวสามคน ทำอาหารบ้านๆ หรูหราหนึ่งมื้อพร้อมเค้กหนึ่งก้อน ก็นับว่าได้ฉลองวันเกิดแล้ว
ก่อนนอน เอินฉือลืมจัดกระเป๋านักเรียน
จวนแม่กำลังจะบ่นลูก พ่อก็รีบออกมาขวาง พลางจัดกระเป๋าให้ลูกไปด้วย พูดยิ้มๆ ว่า "แค่กระเป๋าไม่จัดเอง เรื่องแค่นี้เอง จะโมโหทำไมเล่า ฉันจัดให้เอง พวกเธอไปพักผ่อนเถอะ"
ลูกชายและแม่เพิ่งหันหลัง ก็ได้ยินเสียงดัง "ปั้ง" ข้างหลัง
เอินฉือหันไปดู ก็เห็นพ่อล้มลงกับพื้น หัวกระแทกกับโต๊ะกระจก กระจกแตก หัวของเขาก็แตกด้วย
เขานอนอยู่ในกองเลือดและเศษกระจก มือยังถือกระเป๋าที่จัดไปครึ่งหนึ่ง
พ่อก็ตายแบบนั้น
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เอินฉือก็รู้ความจริงอันโหดร้ายนี้
วันรุ่งขึ้น เอินฉือซึ่งยังเป็นเด็ก ก็วิ่งไปที่หน้าหิ้งเทพเจ้าอย่างโกรธเกรี้ยว แล้วถามเทพเจ้าแห่งขุนเขาว่า
"แกไม่ใช่เทพเจ้าหรือ? ทำไมถึงปกป้องพ่อฉันไม่ได้? ทำไมคนแถวนี้ต้องตายก่อนวัยอันควร! แกเป็นเทพเจ้าอะไรกัน ไร้ประโยชน์สิ้นดี! ในเมื่อแกไร้ประโยชน์ขนาดนั้น แล้วจะคู่ควรกับเครื่องเซ่นไหว้ได้อย่างไร? ฉันจะทุบแกทิ้ง!"
เขาทุบหิ้งเทพเจ้าไม่สำเร็จ เพราะถูกแม่ห้ามไว้