เค่อเค่อซินเข้าใจทันที: "ใช่น่ะสิ คุณแม่ฉันรักตุ๊กตาจริงๆ นะ ตุ๊กตาของฉัน เธอไม่ยอมให้ฉันทิ้งตามสบาย เธอบอกเสมอว่าตุ๊กตาก็มีความรู้สึก พวกมันจะเสียใจ"
"ดังนั้นตุ๊กตาที่ฉันเคยทิ้ง เธอก็เก็บกลับมา ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง..."
"คุณแม่รักตุ๊กตามากกว่าฉันอีก เมื่อเทียบกันแล้ว..."
เธอมองตุ๊กตาที่ถูกทิ้งไว้บนพื้นอย่างไม่แยแส แล้วรู้สึกผิดเล็กน้อย "ดูท่าต่อไปคงวางทิ้งไว้ตามใจไม่ได้อีกแล้ว ไม่งั้นตุ๊กตาของฉันคงฟื้นขึ้นมา แล้วโกรธแน่ๆ"
[อ้ะ ฉันก็อยากได้ตุ๊กตาที่มีจิตสำนึกพูดได้แบบนั้นบ้าง มันเท่จะตาย!]
[ถึงฉันจะเห็นใจตุ๊กตาน่าเกลียดตัวนั้นในอดีต แต่ถ้าเอามาไว้ในบ้านจริงๆ ก็ยังน่ากลัวอยู่ดีนะ]
[กลัวอะไร ล่ะ มันก็ไม่ได้ทำร้ายใคร]
[ไม่รู้สินะ ว่าจะถูกจับไปศึกษาหรือเปล่า]
[ใช่ๆ ถ้าข่าวแพร่ออกไปก็คงไม่ค่อยดี]
ซางเฟยหว่าน: "ไม่เป็นไร มันไม่ได้เกิดจากความชั่วร้าย แต่เป็นเพราะความบังเอิญที่ทำให้มันตื่นรู้ขึ้นมา และเพราะความยึดติด มันจึงมีพลัง ความยึดติดของมันคือการหาเจ้าของให้พบ ตอนนี้เจอแล้ว เมื่อความยึดติดหมดไป มันก็จะกลายเป็นตุ๊กตาธรรมดา"
อันที่จริง แม้จะกลายเป็นตุ๊กตาธรรมดา จิตสำนึกที่ตื่นขึ้นแล้วก็ไม่หายไป มันจะคอยปกป้อง "เจ้าตัวน้อย" ของมันตลอดไป