จางเสวี่ยเสวี่ยพูดว่า "ฉันมาลองดู!"
เธอกางกระบี่ของตนออกมา เล็งไปยังภาพเงา แล้วใจหนึ่งก็คอยปลุกใจตัวเองว่า "ฝีมือฉันจางเสวี่ยเสวี่ยเก่งมากมาก! ฉันทำเรื่องปฏิหาริย์ได้ กระบี่เดียวก็ผ่าเขตอาคมโง่เขลานั่นแตกได้!"
พูดจบ ฟันกระบี่ออกไปหนึ่งดาบ!
"โครม!" กระบี่ของเธอโชคดีที่ผ่านความว่างเปล่าออกไป ฟันถึงเขตอาคม แต่ถูกแรงสะท้อนดีดกลับมา จนถูกสะบัดถอยหลังไปสิบกว่าเมตร
เงยหน้ามองกระบี่ในมืออีกที ก็ถูกแรงกระแทกจนเกิดรอยร้าวแล้ว
"แกเทพชั่วร้ายชั่ว!" จางเสวี่ยเสวี่ยโกรธจัดจนด่าออกมา "มีฝีมือก็ออกมาสู้กับพวกฉันให้ตัวต่อตัวสิ ซ่อนหัวซ่อนหางแบบนี้มันนับว่าอะไร? โอ๊ยไม่ใช่แล้ว ฉันลืมไป แกมันไม่ได้เป็นอะไรเลยตั้งแต่แรก!"
"เฮ้ยๆ ทำไมไม่พูดแล้ว? คิดว่าไม่พูดแล้วพวกฉันจะทำอะไรแกไม่ได้เหรอ?"
จางเสวี่ยเสวี่ยตกใจจนคิดอะไรได้ รีบหันไปบอกอวี๋เป่ยหมิงว่า "ประมุขเขาอวี๋ยังจำตอนที่โลกในกระจก ที่คุณติดอยู่ข้างในออกมาไม่ได้ได้หรือเปล่า? ตอนนั้นหว่านหว่านใช้เลือดจากหัวใจของฉันถึงได้ช่วยคุณออกมา คุณรอไว้ ฉันจะเจาะเลือดหัวใจให้ตอนนี้เลย คุณเอาไปช่วยหว่านหว่าน!"
ว่าแล้วเธอก็ชูมือขึ้นจะล้วงเข้าไปที่หัวใจตัวเอง แต่อวี๋เป่ยหมิงเอื้อมมือห้ามเอาไว้