เมื่อนึกย้อนไปสมัยก่อน ไป๋จวิ้นเพื่อจี้จางเสวี่ยเสวี่ย ก็หัวร้อนตั้งใจจะถ่ายซีรีส์โรแมนติกน่ารักของสองคนสักเรื่อง
ผลคือไม่รู้จะเขียนบรรยายชีวิตคนจนอย่างไร จึงออกไปลองใช้ชีวิตจริง
เขาทำตามคำแนะนำของซางเฟยหว่าน ลงมือเป็นพนักงานส่งอาหารจริง ๆ
ช่วงแรกไม่มีรายได้ ไป๋จวิ้นเดินเท้าส่งของมาทั้งวัน ขาจะหักอยู่แล้วก็ได้เงินมาแค่หลักสิบ
หลังจากนั้นได้ยินว่ามีรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าให้เช่า แถมเช่าเป็นรายวันได้
เขาจึงจ่ายเงินสิบกว่าบาท ยิ้มแฉ่งเช่ารถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ามาคันหนึ่ง
มีรถแล้ว ประสิทธิภาพการทำงานดีขึ้นจริง ๆ
วันหนึ่งรายได้ทะลุร้อย หากทำต่อไปอีกไม่นานก็คงรวย
ใครจะไปรู้ วินาทีต่อมา "เปรี้ยง!" รถชนกำแพงซะงั้น
ค่าซ่อมรถกลืนรายได้ทั้งวันหายเกลี้ยง กระเป๋าเหลือเหรียญอยู่เพียงเหรียญเดียว
แท้จริงเขาไม่ได้ซวยขนาดนี้หรอก เพียงแต่เพื่อสัมผัสชีวิตคนจนให้จริง เขาจึงฝากให้จางเสวี่ยเสวี่ยถอดเกล็ดคุ้มหัวใจออกชั่วคราว
ปราศจากพลังแห่งโชคช่วยเหลือ อุปสรรคที่เขาเจอล้วนเป็นสิ่งที่พนักงานส่งอาหารในโลกจริงต้องเจอทั้งนั้น
ดีที่ไป๋จวิ้นจิตใจมั่นคง แม้สถานการณ์เช่นนี้ก็ยังกัดฟันอดทน
คืนนั้น เงินที่เหลือหนึ่งบาท ซื้อขนมปังก้อนใหญ่มาแทะอย่างฝืน ๆ พอกลืนคำสุดท้าย ก็ติดคอจนเกือบขึ้นสวรรค์
โชคดีที่พี่ใหญ่คนหนึ่งข้าง ๆ ยื่นน้ำแร่ให้ทัน จึงรอดมาได้