ในเวลานี้ ห่างจากเที่ยงคืนอีกเพียงสิบวินาที ชาวเน็ตทั้งหลายเริ่มนับถอยหลังกันเองแล้ว เมื่อช่องแชทนับถึง "หนึ่ง" เสี่ยวห่าวที่นอนอยู่บนเตียงก็ลุกขึ้นนั่งอย่างกะทันหัน
ดวงตาของเขายังคงปิดอยู่ ท่าทางที่ลุกขึ้นมานั้นราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกปลุกขึ้นมาอย่างกะทันหัน
"ลูก? ลูก?"
จื่อเฟิงหลิงเรียกเบา ๆ อยู่ข้าง ๆ แต่เด็กหนุ่มกลับไม่ได้ยิน เขาเคลื่อนไหวอย่างแข็งทื่อลงจากเตียง ไม่แม้แต่จะใส่รองเท้า เดินตรงไปข้างหน้าอย่างนั้น
ในเวลานี้ ประตูห้องคนไข้ถูกผลักเข้ามาจากด้านนอก ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามา: "เป็นอะไร? กลางดึกแล้วยังต้องเรียกฉันให้รีบมา! เฮ้ ลูกชาย ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงลุกขึ้นมา? ลูกชายฉันฟื้นแล้ว ทำไมไม่บอกแต่แรกเล่า?"
จื่อเฟิงหลิงหย่ากับสามีมาหลายปี ระหว่างกันทั้งสองได้กลายเป็นคนแปลกหน้า
ตั้งแต่ลูกชายป่วย ชายคนนี้ก็ไม่เคยทำหน้าที่ของพ่อเลยสักนิด รีบมาดูสองครั้ง ดุด่าไปสองสามประโยคก็จากไป
คืนนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะซางเฟยหว่านเรียกร้อง จื่อเฟิงหลิงก็คงไม่เรียกเขามา
ตอนนี้ได้ยินคำถามของชายคนนั้น จื่อเฟิงหลิงไม่มีเวลาพูดอะไรมากนัก เพียงแต่กล่าวว่า: "ลูกชายคุณโดนผีเข้าแล้ว คุณรีบไปดึงเขาไว้ อย่าปล่อยให้เขาวิ่งไปไกล!"
"โดนผีเข้า? หมายความว่ายังไง?" ชายคนนั้นงงไปหมด พลางด่าไปด้วย: "เธอดูแลลูกชายฉันยังไง? ทำไมดูแลให้โดนผีเข้าได้? ถ้าลูกชายฉันเป็นอะไรไป ฉันจะตบเธอให้ตาย! ลูกชาย ลูกจะไปไหน? อย่าทำให้พ่อตกใจนะลูก!"