ในเวลานั้นเอง เสียงผู้หญิงแหบพร่าทันใดนั้นดังขึ้น: "ทำไมทุกคนมารวมกันที่หน้าประตู? เกิดอะไรขึ้น?"
เอ้อโกวจื่อเห็นผู้มาใหม่ ก็ขมวดคิ้ว: "ป้าเฉียน มาได้ยังไง?"
ป้าเฉียนก็คือแม่ของเฉียนตง มาอยู่ที่หมู่บ้านนี้กว่าสามสิบปีแล้ว ถูกกลืนกลายเป็นคนที่นี่ไปนาน ชาวบ้านไม่มีความระแวงต่อเธออีกแล้ว แม้กระทั่งมีคนยกเก้าอี้ให้เธอนั่ง
แม่ของเฉียนตงยิ้มพูด: "ฉันได้ยินว่าบ้านเอ้อโกวมีลูกสะใภ้ใหม่ เลยมาดูหน่อย? ทำไมทุกคนถืออาวุธกันหมด จะทำอะไร?"
ชายชราคนหนึ่งพูด: "ลูกสะใภ้ของเอ้อโกวดื้อรั้นมาก กล้าแย่งจอบต่อต้าน ต้องสั่งสอนให้เข็ด รู้จักเกรงกลัว ต่อไปจะได้ไม่กล้าก่อเรื่อง"
แม่ของเฉียนตงรีบพูด: "เพิ่งจะมา ยังคิดไม่ตก ถ้าตีจนตาย ก็ต้องเสียเงินซื้อใหม่อีกนะ"
พ่อของเอ้อโกวได้ยินดังนั้น ก็รีบพูด: "ใช่ ๆ อย่าตี ถ้าตีตาย เงินก็เสียเปล่า! แต่เด็กนั่นดื้อมาก ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะยอม ฉันอยากมีหลานเร็ว ๆ"
แม่ของเฉียนตงพูด: "งั้นฉันเข้าไปพูดกับเธอดีไหม? ฉันจะพูดดี ๆ กับเธอ เผื่อเธอจะฟัง คุณจะได้ไม่ต้องเหนื่อย"
"ก็ดี เธอเป็นคนเคยผ่านมาแล้ว พูดกับเธอน่าจะได้ผลกว่า ถ้ายังไม่ยอมอยู่ดี ๆ ก็ต้องตี"
"ได้ ฉันเข้าไปพูดให้ เธอไปกินไปดื่มข้างนอกก่อน"
แม่ของเฉียนตงเข้าห้องไป ปิดประตูเรียบร้อย แล้วก็เริ่มพูดจูงใจจริง ๆ
แม่ของเฉียนตงเล่าอดีตของตัวเองให้ซางเฟยหว่านฟัง ว่าเธอเองก็เคยดื้อรั้นสารพัด จึงถูกทำร้ายร่างกายบ่อยครั้ง
เธอยังรวบแขนเสื้อขึ้น ให้ซางเฟยหว่านดูแผลเป็นเก่าที่เต็มแขน: "ถูกเขาหนีบด้วยคีมไฟ ตอนนั้นฉันก็อยากตายให้จบ ๆ แต่พวกเขาดูแลเข้มงวด หนีไม่รอด ตายก็ไม่ตาย"