เมื่อกลับถึงบ้าน พ่อของเฉียนตงยังห่วงว่าลูกชายจะคิดไม่ตก จึงประจบประแจงอย่างใจดี
อวี๋เป่ยหมิงฟังเงียบ ๆ พอฟังจนเบื่อก็ลุกขึ้นเดินออกไป
พ่อของเฉียนตงรีบขวางทางไว้ "จะไปไหน? ห้ามไปบ้านลุงเอ้อโกวเด็ดขาด ไม่งั้นพวกมันฆ่าทิ้ง!"
อวี๋เป่ยหมิงฝืนยิ้มบาง ๆ "ผมไปตัดหญ้าหมูที่หลังเขา"
พ่อของเฉียนตงโล่งอก "นึกตัวออกก็ดีแล้ว"
เมื่อเห็นอวี๋เป่ยหมิงเดินไปทางหลังเขา ไม่ได้ออกไปทางบ้านเอ้อโกว พ่อของเฉียนตงยังพึมพำกับตัวเองว่า
"ฉันรู้มาตลอดว่าลูกฉันไม่หลงมือหลงตา ผู้หญิงนี่นา เสียไปก็หาใหม่ได้ ถ้าหาไม่ได้จริง ๆ ก็ซื้อมาได้..."
เวลากลับมา อวี๋เป่ยหมิงก็หอบฟ่อนหญ้าหมูมาตามที่ว่า พอเอาไปให้หมูกินแล้ว เขาก็เดินเข้าครัวไปช่วยแม่เฉียนตงก่อไฟ
แม่ของเฉียนตงแปลกใจไม่น้อย "มีหรือผู้ชายจะยืนเตา ออกไปพักข้างนอกเถอะ งานตรงนี้ให้แม่ทำเองก็ได้"
อวี๋เป่ยหมิงไม่ได้ไปไหน
เขาเติมฟืนเข้าเตาไปพลาง ๆ แล้วถามอย่างเลื่อนลอย "บ้านเดิมของคุณเป็นยังไง? ตอนอยู่บ้านเดิม คุณก็เหมือนอยู่ที่นี่ใช่ไหม นอกจากคลอดลูกเลี้ยงลูก ก็มีแต่ทำงานบ้านกับรับใช้ผู้ชายใช่ไหม?"
มือที่กำลังผัดผักของแม่ของเฉียนตงหยุดค้าง นึกถึงอะไรบางอย่าง แล้วก็พยายามสลัดความทรงจำเก่า ๆ ทิ้งไป
"เด็กนี่ ทำไมพูดเรื่องพวกนี้กับแม่กะทันหัน?"
"คุณเองก็ถูกลักพาตัวมา คุณอยากกลับไหม? กลับไปที่บ้านเดิมของคุณ"
ดวงตาของแม่ของเฉียนตงแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอก้มหน้าเงียบไปครู่หนึ่งจึงพูด "ที่ข้างนอก ฉันไม่มีบ้านให้กลับไปนานแล้ว"
"คุณเกลียดเขาไหม?"
"ตอนแรกก็เกลียด แต่หลังจากมีแกไว้ ก็ยอมรับชะตากรรม ตอนนี้ฉันก็แก่ตัวโต จะกลับ? ฉันจะกลับไปไหนได้อีกเล่า?"