ระหว่างทาง ทั้งสองฝ่ายได้แลกเปลี่ยนข้อมูลกัน
จางเสวี่ยเสวี่ยเล่าให้ซางเฟยหว่านฟังว่า ไป๋จวิ้นตกต่ำต้องพเนจรในโลกการค้าประเวณี แทบถูกหญิงชราวัย 80 ปีซื้อตัวไปเป็นภรรยาน้อย เพิ่งจะรอดมาจากถ้ำปีศาจได้ยากเย็น ผลปรากฏว่าไป๋จวิ้นกลับได้รับบทละครเรื่องตู้สื่อเหนียงโกรธจนจมกล่องสมบัติมาเสียได้
จางเสวี่ยเสวี่ยพูดว่า "ฉันนึกว่าสถานการณ์ที่นี่จะคล้ายกับตอนอยู่โรงภาพยนตร์สวรรค์ คือต้องเล่นให้จบเรื่องก่อนถึงจะปลดล็อกเส้นทางหลัก เลยต้องเล่นตามบทของตู้สื่อเหนียงต่อไปพร้อมกับไป๋จวิ้น ไม่คิดว่าพอกระโดดลงมาแล้ว จะพบว่าก้นแม่น้ำนี้ซ่อนเหวลึกขนาดนี้ไว้ ใหญ่ยังกับโลกใต้ทะเลเลย!"
จางเสวี่ยเสวี่ยเองก็เป็นสัตว์น้ำอยู่แล้ว ในสภาพแวดล้อมแบบนี้เธอสบายตัวสุด ๆ ไม่รู้สึกกลัวแม้แต่นิดเดียว
แต่ไป๋จวิ้นไม่เหมือนกัน ถึงจะมีอุปกรณ์ป้องกันครบมือ แต่ตอนนี้อยู่ในก้นน้ำมืดสนิทจนไม่เห็นนิ้วมือตัวเอง ย่อมหลีกเลี่ยงความหวาดกลัวและอึดอัดไม่ได้
"พูดคุยกันเยอะ ๆ หน่อย ให้ฉันได้ยินเสียงพวกเธอหน่อย ไม่งั้นฉันจะตื่นตรึงตาย ฉันเป็นโรคกลัวทะเลลึก ที่นี่ก็ไม่ต่างจากก้นทะเลลึกเท่าไร คงเป็นทางที่ไปสู่มหาสมุทรกระมัง"
พูดไปได้ครู่เดียว ด้านหน้าก็ปรากฏแสงสว่างขึ้น ไป๋จวิ้นดีใจทันที "ใครจุดไฟให้ฉันเนี่ย ใจดีจริง ๆ เลย แต่แสงมันสว่างน้อยไปนิด จุดเพิ่มให้ใหญ่กว่านี้ได้ไหม อย่างน้อยก็ให้สว่างเหมือนหลอดไฟฟ้า ส่องรอบ ๆ ให้เห็นหมด"
ซางเฟยหว่านกล่าวว่า "ไม่ใช่แสงที่พวกเราจุด ข้างหน้ามีวัตถุที่เรืองแสง! ทุกคนระวังตัวด้วย!"
ไป๋จวิ้นได้ยินดังนั้นจึงไม่กล้าพูดอีก
จุดแสงด้านหน้าเหมือนดาวที่เรืองแสง เห็นทีเดียวอยู่ตรงหน้า ทีเดียวก็เหมือนอยู่สุดขอบฟ้า