"สตรีทั่วแผ่นดินล้วนใจร้าย แท้จริงเธอก็ไม่ต่างจากพวกเธอ!" ไป๋จวิ้นเปิดกล่องสมบัติร้อยประการออก แล้วหยิบสมบัติข้างในออกมาทีละชิ้น
"สมบัติเหล่านี้คือทรัพย์สินที่ฉันสะสมมาหลายปี เดิมทีฉันตั้งใจว่าพอพาเธอกลับบ้านเกิดแล้ว จะเอาสมบัติพวกนี้ไปซื้อที่ดิน ซื้อนา ให้เราสองคนใช้ชีวิตร่วมกันอย่างสุขสบายไร้กังวลตลอดชีวิตที่เหลือ ไม่คิดว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้!"
"ช่างน่าขันจริง ๆ ฉันนี่โง่ที่เชื่อว่าโลกนี้มีความรักแท้ เชื่อผู้หญิงไร้ความหมั่นไส้อย่างเธอ ฮ่าฮ่าฮ่า ช่างน่าขัน!"
เขาหัวเราะกึกก้องไปพลาง โยนสมบัติจากกล่องสมบัติร้อยประการลงแม่น้ำไปทีละชิ้น
"เดี๋ยว! อย่าโยน! อย่าโยน!" คุณหนูแซ่ซุนกรีดร้อง รีบวิ่งเข้าไปจะดึงตัวไป๋หมู่ตันกลับ
ระยะห่างระหว่างเขากับเธอไม่ถึงสี่ห้าก้าว จะเข้าไปดึงคนกลับมาก็ไม่ใช่เรื่องยาก
แต่จางเสวี่ยเสวี่ยกลับยืนขวางตัวคุณหนูแซ่ซุนเอาไว้ ไม่ให้เดินผ่านไป พลางตะโกนว่า "หมู่ตัน! มีสมบัติขนาดนี้ทำไมไม่บอกแต่แรก? ถ้าบอกตั้งแต่แรก ฉันก็คงไม่ขายเธอไปเพื่อเงินแปดพันเหรียญแล้ว! อ๊ะ อย่าโยน! เหลือไว้ให้ฉันสิ เหลือไว้ให้ฉัน!"
ไป๋จวิ้นจมเครื่องประดับชิ้นสุดท้ายลงน้ำพร้อมกับกล่องสมบัติร้อยประการ แล้วด้วยใจที่แหลกสลาย เขาก็กระโดดลงแม่น้ำไป
จางเสวี่ยเสวี่ยรู้ว่าไป๋จวิ้นว่ายน้ำเป็น จึงไม่ได้กังวลมากนัก
เธอยืนอยู่หัวเรือ มองผิวน้ำบ้าง มองสภาพแวดล้อมรอบตัวบ้าง