ลูกชายเมื่อทราบข่าวก็ดีใจมาก โอบกอดแม่ทั้งหอมทั้งกอดพลางพูดว่า "แม่ ผมรู้ว่าแม่ดีที่สุด แม่วางใจได้ พอผมทำงานแล้ว จะต้องช่วยซื้อบ้านคืนให้แน่นอน ผมจะซื้อบ้านที่ใหญ่กว่าและดีกว่าให้แม่!"
ต่อมา ลูกชายก็สมัครเข้ามหาวิทยาลัยต่างประเทศได้สำเร็จ และได้ก้าวสู่เส้นทางการเรียนต่อต่างประเทศ
สามีภรรยาที่ขายบ้านไปแล้ว ไปเช่าบ้านอยู่ในย่านเดิม ที่จริงก็เพราะอยู่จนชินแล้ว เพื่อนบ้านก็คุ้นเคยกันดี ไม่อยากย้ายไปที่อื่นจริง ๆ
ถึงแม้จะเสียบ้านไป แต่ทุกครั้งที่พูดถึงลูกชายที่อยู่ต่างประเทศ เยียนจื่อเฟยเฟยก็ยังเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ และมักจะเอาภาพที่ลูกชายส่งมาให้เพื่อนบ้านดูอยู่เสมอ
เวลาผ่านไปไม่กี่ปี ทั้งสองคนก็ทยอยเกษียณ
ในเมืองใหญ่ บ้านเก่าทรุดโทรมเล็ก ๆ หลังหนึ่ง ค่าเช่าต่อเดือนหลายพันหยวน อีกทั้งอายุมากขึ้น ร่างกายก็มีปัญหาเรื่อย ๆ เงินบำนาญแต่ละเดือนแทบจะเก็บไม่อยู่
ส่วนเพื่อนเก่า เพื่อนบ้านที่เกษียณแล้ว อยู่บ้านของตัวเอง ไม่ต้องมีค่าเช่าเพิ่มเติม ชีวิตความเป็นอยู่ก็สบายกว่า
ตอนนี้ ลูกชายก็เรียนจบไปนานแล้ว
ตอนแรกเขาวางแผนจะทำงานต่างประเทศ แต่หลายปีมานี้เศรษฐกิจไม่ค่อยดี งานต่างประเทศก็หาง่ายนัก เขาจึงตัดสินใจกลับมาทำงานในประเทศ