เฮยเฟิงซายังคงพูดความจริงออกมาไม่หยุด: "ผมอายุน้อยกว่าคุณหกปี แถมยังมีบ้านมีรถ ถ้าไม่ใช่เพราะมีแผนแอบแฝง ทำไมต้องแต่งงานกับคุณ แล้วช่วยเลี้ยงลูกให้ด้วย?"
"ลูกสาวคุณก็หลอกง่ายจริงๆ ผมบอกเธอว่า แม่เธอเลี้ยงเธอมาลำบากแค่ไหน ถ้าผมไม่เอาเธอแล้ว เธอก็อยู่ไม่ได้ ถ้าเธอกล้าพูดอะไรไม่เข้าหูต่อหน้าแม่ เธอจะถูกไล่ออกจากบ้านไปนอนข้างถนน!"
"เห็นไหมล่ะ แค่ขู่ไปงี้ เธอก็กลัวแล้ว ไม่กล้าบอกอะไรคุณทั้งนั้น"
"คุณเป็นแม่ก็ช่างคิดใหญ่จริงๆ นะ ที่กล้าวางใจให้เด็กสาวสวยๆ แบบนั้นอยู่กับผม"
เขาพูดความในใจที่มืดมนและสกปรกทั้งหมดออกมาอย่างไม่ละไว้
แม่ของหยวนหยวนโกรธจนตัวสั่น รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป
หยวนหยวนกอดหัวตัวเอง ร้องไห้ตะโกน: "อย่าพูดแล้ว! อย่าพูดอีก! อื้ออื้อ..."
แม่ของหยวนหยวนรีบเข้ามากอดลูกสาว: "เป็นแม่เองที่ไม่ดี แม่ตาบอดมองคนผิด เกือบทำร้ายลูก หนูไม่กลัวนะ แม่จะพาลูกไป ต่อจากนี้จะลำบากแค่ไหนแม่ก็จะไม่หาพ่อเลี้ยงให้ลูกอีกแล้ว ขอโทษนะ... ขอโทษจริงๆ..."
หยวนหยวนนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบบอกแม่: "แม่ พ่อยังไม่ไปไหน พ่ออยู่ข้างๆ เรามาตลอด คอยปกป้องเรา!"
แมวขาวยืนอยู่ต่อหน้าลูกสาวและอดีตภรรยา รู้สึกผิดเต็มอก
มันไม่โทษภรรยาที่ประมาทและมองคนผิด แค่เสียใจที่จากไปเร็วเกินไป ทำให้ทั้งคู่สูญเสียที่พึ่ง
"พ่อของลูก เป็นคุณจริงๆ เหรอ? อื้ออื้อ เป็นคุณจริงๆ นี่นา!"
ครอบครัวสามคนกอดกันร้องไห้โฮ