เช้าตรู่ ระหว่างที่ฉินตงหลินตื่นนอน คุณนายฉินยังคงหลับใหลอยู่
ฉินตงหลินยืนเงียบ ๆ ข้างเตียงมองดูเธอครู่หนึ่ง รอยยิ้มเย็นเยียบเหี้ยมเกรียมปรากฏบนริมฝีปาก หนึ่งเดือน เพียงแค่อดทนไปอีกหนึ่งเดือน ก็จะไม่มีวันได้เห็นหญิงที่อ่อนแอขี้โรค ร่างกายโชกกลิ่นยาน่าสะอิดสะเอียนนี่อีกแล้ว!
คุณนายฉินพลิกตัว ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ความอำมหิตบนใบหน้าฉินตงหลินหายวับไปทันที ถูกแทนที่ด้วยความอ่อนโยนห่วงใยที่แสดงอยู่เป็นนิจ "ที่รัก ตื่นแล้วหรือ หลับสบายไหม"
"ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ เฮ้อ ขายังรู้สึกไร้เรี่ยวแรงเลย" คุณนายฉินกำลังจะลุกขึ้นนั่ง ฉินตงหลินก็เข้าไปประคองเธอทันที แถมยังเอาอกเอาใจช่วยคลุมเสื้อคลุมให้อีก
"นั่งพักพิงก่อนนะ ผมจะให้คนใช้ยกอาหารเช้ามาให้" ฉินตงหลินพูดพลางก็นวดขาให้เธออย่างปรนนิบัติ
"ลูกรออยู่ข้างล่าง ฉันอยากลงไปกินข้าวเช้ากับลูก" ร่างกายของคุณนายฉินอ่อนเปลี้ยเกินไปแล้ว เธอไม่ได้ลงไปกินข้าวที่ชั้นล่างนานหลายวัน
"ได้ ผมอุ้มคุณลงไปเอง"
ฉินตงหลินกล่าวจบก็อุ้มเธอขึ้นมาทันที
ฉินเยว่เอ๋อร์อยู่ที่ชั้นล่างแล้ว เห็นคุณพ่ออุ้มคุณแม่ลงมา ในใจก็รู้สึกหวานชื่น ยิ้มพลางเอ่ยว่า "คุณแม่ คุณพ่อดีกับคุณแม่จริง ๆ เลย ไม่รู้ว่าต่อไปหนูจะมีวาสนาได้เจอสามีที่เอาใจใส่เหมือนคุณพ่อไหมนะ"
คำพูดล้อเล่นแบบนี้ ฉินเยว่เอ๋อร์เคยพูดบ่อย ๆ ทุกครั้งคุณนายฉินจะยิ้มแล้วตอบว่า "ผู้ชายดี ๆ อย่างคุณพ่อของลูกน่ะ แม่ว่าในโลกนี้คงหาคนที่สองไม่ได้แล้ว สามีในอนาคตของลูก ถึงจะมีดีแค่ครึ่งหนึ่งของเขา แม่ก็วางใจแล้ว"