ระดับการบำเพ็ญของอวี๋เป่ยหมิงอย่างมากก็แค่ขั้นจินตันระยะต้น ซางเฟยหว่านจึงคิดไปเองโดยไม่รู้ตัวว่าอาวุธวิญญาณระดับสูงชิ้นนี้เป็นมรดกตกทอดจากบรรพบุรุษของเขา
"มันมีค่ามากเกินไป ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก คุณเก็บไว้ป้องกันตัวเถอะ" ซางเฟยหว่านปฏิเสธทันที
อวี๋เป่ยหมิงกล่าวว่า "ผมแค่ให้คุณยืม ไม่ต้องคิดมากหรอก ถึงคุณจะแจกยันต์ขับไล่สิ่งชั่วร้ายให้แฟนคลับ ไปมากแล้ว แต่ก็ยังไม่ครอบคลุมทุกคน ระวังตัวไว้หน่อยดีกว่า"
ได้ยินดังนั้น ซางเฟยหว่านก็ไม่อาจปฏิเสธ "ฉันขอยืมไว้ชั่วคราว พรุ่งนี้จัดการเรื่องเสร็จแล้วจะคืนให้"
อวี๋เป่ยหมิงปลดตะขอสายสร้อยข้อมือออก แล้วถามอย่างระมัดระวังว่า "ใส่มือขวาน่าจะดีกว่า มือซ้ายคุณไม่ถนัด ให้ผมช่วยใส่ให้ไหม?"
"ฉันใส่เองได้"
เธอหยิบสายสร้อยข้อมือมาอย่างไม่อิดออด แม้จะใช้มือซ้ายสวมให้มือขวาแต่ก็ทำได้อย่างคล่องแคล่ว
"มือทั้งสองข้างของฉันคล่องแคล่วพอ ๆ กัน"
รอยยิ้มในแววตาของอวี๋เป่ยหมิงยิ่งทวีคูณ "ที่แท้มือซ้ายของคุณก็เก่งกาจขนาดนี้"
ที่แท้เมื่อปีนั้น เธอบอกว่าไม่ถนัดมือซ้าย ให้เขาสวมสายสร้อยข้อมือให้เธอเอง พูดออกมาได้อย่างแนบเนียน ที่ไหนได้กลับหลอกเขามาตลอด
"คุณหัวเราะอะไร?" ซางเฟยหว่านจ้องอวี๋เป่ยหมิงอย่างกังขา รู้สึกเสมอว่าแววตาที่เขามองมานั้น ราวกับกำลังมองทะลุผ่านเธอไปยังอีกคนหนึ่ง
น่าเสียดายที่เธอไม่สามารถมองทะลุผ่านดวงชะตาของเขาได้
ผู้บำเพ็ญเพียรที่มีระดับสูงหรือปีศาจใหญ่จำนวนมาก เพื่อป้องกันไม่ให้ใครมาล่วงรู้ตัวตน ดวงชะตาก็จะถูกปกปิดไว้ ยิ่งระดับการบำเพ็ญสูง ก็ยิ่งยากที่จะถูกใครหยั่งรู้