ช่วงนี้ระดับการบำเพ็ญของซางเฟยหว่านพัฒนาขึ้นเล็กน้อย วิชาอาคมเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็สามารถใช้ได้แล้ว เธอกำลังจะใช้วิชาอาคมย้อนกลับไปเล่นงานคู่กรณี ทันใดนั้นช่องแชทในไลฟ์ก็เงียบสงัดลงทันที แฟนคลับที่ออนไลน์ก็หายวับไป 2,000 คนในพริบตา
จากนั้นเธอก็เห็นข้อความหนึ่งบนช่องแชท:
[คุณชายอิสระ: รู้ทั้งรู้ว่าห้องไลฟ์นี้ฉันค้ำบังอยู่ ยังกล้ามาก่อกวนอีก ไม่ให้พวกแกเห็นถึงความเก่งกาจสักหน่อย คงไม่รู้ว่าฉันผู้นี้ร้ายกาจแค่ไหน!]
ตอนที่พิมพ์ข้อความนี้ เขายังได้ใจไปกับความสง่างามน่าเกรงขามของตัวเองด้วย: ให้รางวัลเธอไม่สนใจ แบบนี้คงทำให้เธอซาบซึ้งจนน้ำตาไหลอาบแก้มได้แล้วกระมัง?
ดังนั้นเขาจึงทำใจกว้างอีกว่า: [ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก นี่แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ฉันคุณชายอิสระผู้นี้ถือเรื่องบุญคุณความแค้นมาตลอด ให้ความช่วยเหลือโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน]
ทว่าความซาบซึ้งอย่างที่คาดไว้กลับไม่ปรากฏ หญิงงามผู้สูงส่งเย็นชาบนจอถอนหายใจอ่อนเบา: "ก็ได้ ขอบใจนะ"
คุณชายอิสระ: เหตุใดถึงขอบคุณอย่างฝืนใจนัก?
หลังจากกำจัดพวกเกรียนไป ช่องแชทในไลฟ์ก็ดูได้แล้วเป็นปกติ
ซางเฟยหว่านกล่าว: "ไม่เสียเวลาแล้ว เริ่มจับสายดูดวงสายแรกใหม่นะ"
ไม่นาน ก็ปรากฏภาพชายวัยกลางคนคนหนึ่ง ใช้ชื่อว่า "หัวใจเปล่าเปลี่ยว"
หัวใจเปล่าเปลี่ยวสวมสูท นั่งอยู่ในห้องหนังสือ แต่งตัวได้เรียบร้อยดี ทว่าสีหน้าดูอิดโรย ดูเหมือนมีเรื่องหนักใจ