ความรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออกพุ่งเข้ามาทันที จูจวิ้นเฟิงรู้สึกเหมือนคอของตัวเองกำลังจะถูกบีบให้หัก
ในตอนนี้ซางเฟยหว่านลงมือ เพียงแค่สะบัดมือเบา ๆ ก็ทำให้แรงบนมือของตุ๊กตาไม้หายไป บังคับให้มันปล่อยมือ
จูจวิ้นเฟิงทรุดลงนั่งกับพื้น ไอจนแทบขาดใจ
"แกคือใครกันแน่? ทำไมต้องมาขัดขวางฉันแก้แค้น?" ครั้งนี้ที่เอ่ยปากคือแม่ตุ๊กตา เธอถามซางเฟยหว่านด้วยความโกรธเคือง
ส่วนหุ่นกระบอกเสี่ยวอิ้งกลับเหมือนวิญญาณหลุดจากร่าง ยืนนิ่งงันอยู่ด้านข้าง
ซางเฟยหว่านกล่าว: "เวินเสี่ยวอิ้งยังไม่ตาย แกจะแก้แค้นอะไร?"
แม่ตุ๊กตาได้ยินก็ตะลึงงัน: "คุณพูดว่าเสี่ยวอิ้งยังไม่ตาย? ลูกสาวฉันยังไม่ตาย? งั้นเธอไปอยู่ที่ไหนกันแน่? หลายปีขนาดนี้ ทำไมฉันหาเธอไม่พบเลย! ลูกสาวฉัน..."
"แม้ฉันจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แต่ฉันสัมผัสได้ว่าเธอยังไม่ตาย" ซางเฟยหว่านยกมือชี้ไปทางทิศทางของประตูใหญ่ "เธอกลับมาแล้ว"
ได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างพากันมองไปที่หน้าประตู
วินาทีถัดมา จากนอกประตูก็ดังเสียงเสียบกุญแจดังกึกกัก คนข้างนอกเปิดประตูไม่ได้จึงเริ่มเคาะประตู: "ปัง ๆ ปัง ๆ!"
ประตูบานที่เดิมทีเปิดไม่ได้ กักขังจูจวิ้นเฟิงและคนอื่น ๆ ไว้หนึ่งวันหนึ่งคืน หลังมีเสียงเคาะประตูไม่กี่ครั้ง ก็ดัง "เอี๊ยดอ๊าด" แล้วเปิดออก
พร้อมกับประตูที่เปิดออก หญิงสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลายคนหนึ่งก็ปรากฏตัวที่หน้าประตู
"เสี่ยวอิ้ง!" แม่ตุ๊กตาเดินเข้าไปข้างหน้า สำรวจดูรอบตัว มองไปมองมาอยู่ ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาจากเบ้าตา "เป็นเสี่ยวอิ้งของฉันกลับมาจริง ๆ ด้วย!"