ภูเขาวั่งเยว่กับเขาเจี้ยงเยว่ห่างกันไม่ไกล ด้วยฝีมือของทั้งสองคนแล้ว แค่พริบตาเดียวก็ถึงกันแล้ว
แต่ช่วงนี้ ทั้งคู่กลับไม่นัดหมายกันเลยว่าจะเดินช้าลงทั้งคู่ ก้าวเดินไปตามทางเขาที่คดเคี้ยวลงมา
ระหว่างทาง อวี๋เป่ยหมิงก็เอ่ยถามซางเฟยหว่านขึ้นมา
"ใช่แล้ว เรื่องของเฉียวหย่วนหาง เธอคิดว่าจะจัดการยังไงแล้ว? ถ้ารู้สึกลำบากใจและไม่สะดวกจะออกหน้า ฉันช่วยเธอได้ — เพื่อนบ้านกัน บางทีช่วยเหลือเกื้อกูลกันก็ได้ ใช่ไหม?"
ซางเฟยหว่านมองหน้าเขาแวบหนึ่ง "แล้วเธอมีวิธีดี ๆ อะไรงั้นเหรอ?"
อวี๋เป่ยหมิงพยักหน้า
สองสามวันนี้แม้จะไม่ได้เจอหน้ากับซางเฟยหว่านเลย แต่เขาก็ยังคงคิดหาวิธีช่วยเธออยู่ตลอด
"ฉันเสนอให้หน่วยงานพิเศษส่งคนออกไป ไปอธิบายกับเฉียวหย่วนหางเรื่องที่ลูกสาวของเขาเสียชีวิตไปแล้ว ส่วนเฉียวชิงชูคนนั้น... ทำให้เธอหุบปากง่ายมาก คนที่ตายไปแล้ว ย่อมไม่มีทางโผล่มาพูดจาโม้โม้ได้อีก"
"ขอแค่เฉียวชิงชูหายสาบสูญไป กระแสบนเน็ตก็จะสงบลงเร็ว ๆ นี้ ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอไม่ต้องออกหน้า ก็ไม่ต้องลำบากใจ"
"วิธีนี้อาจไม่ใช่วิธีที่ดีที่สุด แต่ต้องเป็นทางออกที่เหมาะสมที่สุดแน่นอน"
ซางเฟยหว่านเองก็รู้ว่าอวี๋เป่ยหมิงคอยคิดถึงเรื่องของเธอในทุกเรื่อง
เธอคิดตรึกตรองอยู่ครู่ กำลังจะพูด
ช่วงเวลานั้นเอง เสี่ยวไป๋ที่วิ่งวนอยู่ข้างหน้ากลับวิ่งย้อนกลับมาอีกครั้ง
"พี่สาว คุยกันเมื่อกี้ฉันได้ยินหมดแล้วนะ ตั้งแต่เป็นพันธะของพี่สาวเอง ย่อมต้องเป็นพี่สาวเองที่จัดการปิดจบ ห้ามไปให้คนอื่นทำแทนนะ"
หูกระต่ายมักไวต่อเสียงเสมอ เสี่ยวไป๋ยิ่งกว่า