"หยางเย่า นายรู้ไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่" ซางเฟยหว่านถามเสียงเย็น
"ผมกำลังสอนหนังสือครับ กำลังเล่น 'มูนไลท์โซนาตา' ให้นักเรียนฟัง พวกเขาเข้าใจช้าเหลือเกิน ผมสอนมาหลายวัน สาธิตให้ดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่พวกเขาก็ไม่ยอมเข้าใจ เล่นยังไงก็ไม่ดีสักที... คุณเป็นใครน่ะ ทำไมถึงรู้ชื่อผม"
เขาอยากหาตัวซางเฟยหว่าน จึงเคลื่อนผ่านแหล่งที่มาของเสียงไปหยุดตรงหน้าเหล่าซาน แล้วก็เอาหน้าจ่อใส่กล้อง
ชาวเน็ตหน้ากล้อง: "..."
เสียงเปียโนหยุดลง เด็กหนุ่มทั้งสี่ก็พลันได้สติ แล้วก็ตกใจร้อง "อ๊ากกก" กันลั่น ดิ้นพล่าน ๆ ผวาเข้ากอดกันกลม
หยางเย่าเห็นดังนั้นก็ค่อนข้างโมโห: "นี่ชั่วโมงดนตรี จะส่งเสียงเอะอะโวยวายได้ยังไง"
เด็กหนุ่มทั้งสี่ตกใจจนตัวแข็งทื่อ เอาแต่สั่นระริก ๆ
"หยางเย่า นายตายไปแล้ว จำได้หรือยัง"
พลางเอ่ยซางเฟยหว่าน สำเนียงก็แทรกผ่านมาเหมือนสายลมใสพัดปัดม่านความคิดที่สับสนของเขา ความทรงจำมากมายที่ตกหล่นก็หวนกลับมา
สิ่งที่วิญญาณดำรงอยู่ ส่วนใหญ่คือความยึดติด
ความยึดติดของหยางเย่าคือการเป็นนักเปียโนมีชื่อ แต่ความฝันนั้นแสนงดงาม ความจริงกลับโหดร้าย เขาเป็นแค่ลูกคนธรรมดา พรสวรรค์พื้น ๆ อาศัยเพียงใจรักอย่างเดียว ย่อมไม่พอให้เขาก้าวไปถึงตำแหน่งสูงส่งนัก
หลังเรียนจบ เขากลายเป็นครูสอนดนตรี ม.ปลาย
เขาลดความคาดหวังแล้วคิดว่า ถ้าหล่อหลอมนักเรียนให้เป็นเลิศได้ ก็เท่ากับบรรลุความฝันตนทางอ้อม ด้วยเหตุนี้จึงถึงขั้นไปขออนุมัติเปิดชมรมเปียโนกับโรงเรียน