คิดถึงตรงนี้ หญิงสาวก็ถอนหายใจอย่างแผ่วเบา แล้วเอ่ยถามขึ้นว่า "เหตุใดคุณจึงยึดติดนักที่จะได้ดอกบัวหิมะเล่า?"
ฟู่จวิ้นกล่าวว่า "ผม...ผมต้องการช่วยน้องสาวของผม! น้องสาวของผมป่วยหนัก เธอป่วยจนแทบจะสิ้นใจ เมื่อเทคโนโลยีทางการแพทย์ภายนอกไม่อาจรักษาชีวิตเธอได้แล้ว มีเพียงดอกบัวหิมะเท่านั้น ที่สามารถรักษาโรคได้สารพัด ชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นคืนได้ ผมทำเพื่อน้องสาวของผม จึงต้องการขอดอกบัวหิมะสักหนึ่งดอก"
"เพื่อ...น้องสาวของคุณรึ?"
"ขอรับ จริง ๆ แล้วก็เพื่อน้องสาวของผม น้องสาวของผมสำคัญกับผมมาก ดังนั้นผมจึงต้องช่วยเธอให้ได้! ต่อให้ผมต้องตาย ก็ต้องช่วยเธอให้ได้!"
ฟู่จวิ้นคุกเข่าลงบนพื้นหิมะ น้ำเสียงจริงจัง ศีรษะก้มจรดลงไปกับพื้นหิมะอย่างลึก
ไม่มีใครเห็นประกายแววฉลาดแกมโกงที่ซ่อนอยู่ในแววตาของเขา
เมื่อครู่บทสนทนาระหว่างซางเฟยหว่านกับหญิงสาวผมขาวคนนี้ แม้เขาจะได้ยินไม่ค่อยชัดนัก แต่ก็พอจะได้ยินหญิงสาวผมขาวเอ่ยถึง "พี่ชาย" อยู่หลายครั้ง
ฟู่จวิ้นไม่รู้ว่าพี่ชายที่อีกฝ่ายตามหานั้นคือใคร แต่คนที่ทำให้หญิงสาวคนนี้จดจ่อไม่รู้ลืมได้ จะต้องเป็นคนที่สำคัญมาก และมีความผูกพันที่ลึกซึ้งอย่างแน่นอน
ดังนั้น เขาจึงจงใจบอกว่าตนเองก็มีน้องสาวที่ป่วยหนัก และมาขอดอกบัวหิมะเพื่อน้องสาว บางทีอาจทำให้หญิงสาวผมขาวคนนั้นใจอ่อนได้
ไม่ว่าจะเป็นเทพหรือมนุษย์ ย่อมมีเมตตาธรรมอยู่ในใจกันทั้งนั้น
"หากคุณทำเพื่อน้องสาวของคุณ ฉันก็จะมอบดอกบัวหิมะให้คุณ" เอินซูกว่าเสียงลง เบื้องหลังเธอมีแสงสว่างเจิดจ้าพุ่งออกมา แสงอันสุกสว่างนั้นสาดส่องลงมา ทำให้เห็นโครงร่างของดอกบัวหิมะปรากฏขึ้นอย่างแผ่วเบา