เอินฉือได้ฟังก็รีบพูดขึ้นทันที "ใช่ ใช่ ต้องเดินขึ้นไปเอง ต้องมีใจจริง! พวกเราเดินเองก็ได้ เดินเอง!"
"เดินเองบ้าอะไร!" ฟู่จวิ้นถลึงตาใส่เอินฉือ "ยิ่งขึ้นไปด้านบน ถนนก็ยิ่งชัน อุณหภูมิก็ยิ่งต่ำลง นายรับประกันได้ไหมว่านายจะไต่ขึ้นไปได้อย่างปลอดภัย? ต่อให้บังเอิญขึ้นไปได้ ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะยอมลดราวอกช่างและทำให้ความปรารถนาในใจพวกเราเป็นจริงง่าย ๆ หรือไม่?"
เขาหันไปพูดกับซางเฟยหว่านอีกครั้ง "เมื่อครู่ผมเห็นแล้ว เทพองค์นั้นถึงจะดูสูงส่ง องอาจ แต่เหมือนจะสุภาพกับพวกคุณมาก ดูสิ พระองค์ยังส่งคนที่หายไปของพวกคุณกลับมาด้วยซ้ำ งั้นถ้าพวกคุณช่วยส่งพวกเราขึ้นไป แล้วช่วยพูดดี ๆ ให้ด้วย องค์เทพต้องให้เกียรติพวกคุณแน่นอน และทำให้ความปรารถนาของพวกเราเป็นจริง"
"แค่พวกคุณยอมช่วยเรื่องเล็ก ๆ แค่นี้ พอเรื่องสำเร็จ ผมจะให้ 5 ล้านเป็นค่าตอบแทน"
ซางเฟยหว่านมองเขาอย่างเย็นชา ราวกับมองทะลุความโลภในใจเขาจนหมดสิ้น
ครู่ต่อมา เธอไม่พูดอะไรสักคำ อุ้มเฉาเจินที่ยังไม่รู้สึกตัวแล้วหมุนตัวจากไป
ฟู่จวิ้นรู้สึกว่าตัวเองลดตัวลงอ้อนวอนพูดจาดี ๆ มาหลายครั้ง แถมยังเสนอราคาสูงถึง 5 ล้าน
แต่เธอกลับมีท่าทีแบบนี้ ช่างเกินไปจริง ๆ
เขาตะโกนใส่หลังของซางเฟยหว่านอย่างโกรธจัด "คุณมีความสามารถอยู่นี่นา ทำไมถึงไม่ยอมช่วย? น่าเสียดายที่หัวหน้าเผ่าเอินยังปฏิบัติกับคนในกองถ่ายพวกคุณเหมือนแขกคนสำคัญ เลี้ยงดูอย่างดี แต่พวกคุณกลับใจดำแบบนี้!"